Yazmaya başlıyorum, deyip, yine başlayamadım. Bu internet insanı çok dağitan birşey. Klickle, klickle bitmiyor.
Cumhuriyet te bir yazı vardı. Yukarıda linkini vermeye çalıştığım. Bence de gemideki herkes aynı derecede entellektüel bir yaklaşım içerisinde değildi muhtemelen Gaza embargosuna. Bazıları hiç entellektüel değildi hatta muhtemelen. Tuzak olduğunu zannetmiyorum, çünkü o belli bir grubun zekasından çok şüpheliyim. Tuzak için zeka gerekir bence.
İsrailli askerlerin yaptıkları asla doğru değildi tabii. O gemi başka türlü de ordan uzaklaştırılabilirdi ama barbarca ve aptalca bir şekilde davranıldı.
Öte taraftan AKP yakını olduğu bilinen bir grup tarafından böyle beceriksizce, tedbirsizce bir aksiyon yapıldı, bunu da unutmamak gerekir. ...
İki tarafta da hükümetler istifa etse ne hoş olur halbuki, di mi?:-))
29 Mayıs ta Istanbul un fethini sanki kendi yaptıkları bir işmiş gibi kutlamaya kalkan Istanbul un Anadolu tarafından işgalinin başkanları, hemen ertesi günü bir gemiye atlayıp Gaza engelini aşmaya çalışıyorlar. Tarihsel çizgi romanlardan fazla mı etkilendiler acaba? diye düşünmeden edemiyor insan. Biliyorsunuz Istanbul un fethinde de bir zincir var denizden aşılamayan ama gemiler karadan denize indiriliyor. Biraz fazla cüretkar davranmalarının altında acaba bu fazla gaza gelmişlik mi yatıyor?
Eskiden bir laf vardı. 'Istanbulluyam'. AKP nin fetih kutlamalarını kendi partisine propaganda yapma arayışı da bana 'Istanbulluyak' kelimesini hatırlatıyor hep. Hem 'Istanbul u yak' diye de anlaşılabilir bu:-)))
Pek sokağa çıkmıyorum Istanbul da ama her sokağa çıktığımda genellikle zıvanadan çıkyorum.
...
Asya etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Asya etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
2010-03-30
30 Mart 1135_Cordoba_Maimonides_13Aralık1204_Kahire
href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJbqQS8TkttkzhTzus7cH3rKxUiOujAdvUHoC9NyKAIiPF6ijUl5het93D3OKT8IDPkpwhIhlcz5P94htq8vDiWumbQr1rbw7IQULWl6wty2nm-f-SoXsbRobJkVrxauGprRja9A/s1600/Cordoba,_Spain_location.png">
30 Mart doğumlu imiş 'Musa ibn Meymun'. Sevgili Maimonides, ona da selam olsun yıllar sonrasından...Bugün Maimonides ile ilgili bir blog yapmak istediğimde Maimonides in bugün doğumgünü olduğunu bilmiyordum. Sonra meşhur Cordoba nın türkçede 'Kurtuba' diye söylendiğini hiç bilmiyordum. Bir insan bir kelimeyi ilk nasıl öğrenmişse, o gerçekten yer ediyor insanda. 'Kurtuba' bana kelime olarak o kadar tuhaf geliyorki, anlatamam... Allahtan Endülüst e raks diye bir şiir dizesi var da, Endülüs türkçede daha çok tanınıyor Kurtuba kelimesinden...
Türkiye ve türkçe için gerçekten üzgünüm, 'Allahım beni niye Türk yarattın?' noktasına geldim artık! :-Bu kadar mı cahil ve meraksız olur bir millet ve herşeyi bildiğini zanneder...Neyse bu konuya dalmayalım...Evet, selam olsun sana Maimonides! Daha sonra bahsetmek üzere yine...
30 Mart doğumlu imiş 'Musa ibn Meymun'. Sevgili Maimonides, ona da selam olsun yıllar sonrasından...Bugün Maimonides ile ilgili bir blog yapmak istediğimde Maimonides in bugün doğumgünü olduğunu bilmiyordum. Sonra meşhur Cordoba nın türkçede 'Kurtuba' diye söylendiğini hiç bilmiyordum. Bir insan bir kelimeyi ilk nasıl öğrenmişse, o gerçekten yer ediyor insanda. 'Kurtuba' bana kelime olarak o kadar tuhaf geliyorki, anlatamam... Allahtan Endülüst e raks diye bir şiir dizesi var da, Endülüs türkçede daha çok tanınıyor Kurtuba kelimesinden...
Türkiye ve türkçe için gerçekten üzgünüm, 'Allahım beni niye Türk yarattın?' noktasına geldim artık! :-Bu kadar mı cahil ve meraksız olur bir millet ve herşeyi bildiğini zanneder...Neyse bu konuya dalmayalım...Evet, selam olsun sana Maimonides! Daha sonra bahsetmek üzere yine...
2010-02-13
Krizantem_Kasımpatı_Japonya
Şubat ayında Kasımpatı dan niye bahsediyoruz? Kasımpatı Türkçe de niye Kasımpatı bilmiyorum, muhtemelen Kasım da açtığı için.
Krizantem kelimesi de eski yunancadan geliyormuş zaten, altın çiçek manasında.
Bu çiçeğin uzak doğuda burdakinden daha iyi bir yeri varmış bir zamanlar anladığım kadarı ile.
Bu çiçek ayrıca Japon İmparatorluğu nun simgesi idi bir ara.
2009-08-09
Troçki_Rus Devrimi Tarihi
Yapı Kredi yayınlarından çıkan ufak kitap bana ufak geldi tabii...Tercüme türkçesi olduğu bariz, böyle kitapları kendi orjinal dilinden okumak daha iyi.
11 Agustos 2009
O gün daha fazla yazmak istiyordum, ama küçük kızımın bilgisayara yaklaştığını görünce bunun imkansız olduğunu anladım ve bıraktım... Başka çare yoktu.
Yapı Kredi den çıkan kitap aynı zamanda Batı nın bu olaya yaklaşımını gösteriyor, bu yüzden bunu bilerek okumak lazım. Benim yukarıda linkini verdiğim 'Rus Devrimin Tarihi' bir klasik. Zaten küçük kitapta da kaynak kitap olarak gösteriliyor.
Bu aşağıdakini okuyun, bin kat daha iyi!
http://www.marxists.org/deutsch/archiv/trotzki/1930/grr/b1-kap04.htm
11 Agustos 2009
O gün daha fazla yazmak istiyordum, ama küçük kızımın bilgisayara yaklaştığını görünce bunun imkansız olduğunu anladım ve bıraktım... Başka çare yoktu.
Yapı Kredi den çıkan kitap aynı zamanda Batı nın bu olaya yaklaşımını gösteriyor, bu yüzden bunu bilerek okumak lazım. Benim yukarıda linkini verdiğim 'Rus Devrimin Tarihi' bir klasik. Zaten küçük kitapta da kaynak kitap olarak gösteriliyor.
Bu aşağıdakini okuyun, bin kat daha iyi!
http://www.marxists.org/deutsch/archiv/trotzki/1930/grr/b1-kap04.htm
2009-08-01
1 Ağustos 1914
Rusya 1 Agustos 1914 te Fransa ve İngiltere nin yanında 1.Dünya Savaşı na katılıyor. Bugün 1917 Rus Devrimi hakkında ufak bir kitapçık aldım ve kitapta ilk okuduğum cümle böyle aklımda kalmış...1.Dünya Savaşı Rus İmparatorluğu nun da sonunu getiriyor Osmanlı nın ki gibi...
2008-09-18
Link of the day
Link of the day: http://www.lewrockwell.com/orig8/bryan2.html
After reading this page, one can again smile at this world and at the official language of the mainstream media.
After reading this page, one can again smile at this world and at the official language of the mainstream media.
2008-08-15
Gazetelerden
İnsanlar hep aynı şeyler üzerine konuşmak istiyor herhalde. Çünkü benzer şeyler göze batıyor...
Semih İdiz in mega saçmaladığı yazısından sonra hep aklımdan aynı şeyler geçti ama bunları güzel bir şekilde yazamadım.
Semih İdiz yine klasik Amerikancılık yaptığı yazısında 'ulusalcı'ları, ki onlar bence halkçılar, duygusal olmakla ve Batı düşmanı olmak ile suçluyor. Bu o kadar saçma ki... İnsan böyle bir saçmalık ile karşılaşınca 'Ben deli miyim bu aptallar ile uğraşıyorum?' diye kendi kendine soruyor.
Bir kere Batı düşmanlığı söz konusu olamaz, Batı uzmanlığı ancak söz konusu olabilir. Istanbul un aşağılık kompleksli 'happy burjuva' penceresinden AB nin ve Avrupa nın anlaşılmasına imkan yoktur.
Duygusallık konusuna gelince de, olayın tam tersi olduğu görülüyor. Argo yazacağım, çünkü bu ülkeye bu layık. 'Güçlünün mıçına yamanmak ile güçlü olunmaz, ey uyanık olmaya çalışan aptal millettim benim!'
Şahsiyetsiz ve korkak olduğunuz dış politika ve hayata bakış açılarınızdan belli oluyor. Korkudan dolayı bir yerlere sığınmaya ve güçlüyü oynamaya çalışıyorsunuz, ama bütün bunlar gerçekler ile değil, çok basit maganda zihniyetler ile örtüşüyor.
Erol Manisalı bugün çok güzel bir yazı yazmış. 'Aynen öyle! Aynen öyle!' diye diye bir hal oldum okurken...
Türkiye bölgede kendi çıkarlarına aykırı davranan tek ülke.
AB nin bu iki küçük ülkeye (Gürcistan ve Ermanistan) olan iştahı tamamen güç politikaları ile ilgildir ama kimlik politikaları ile yürütülmektedir; bir Avrupa klasiği... Gürcistan ın ve Ermanistan ın hiristiyan, Türkiye nin müslüman bir ülke olması bazı Türklerin düşündüğü gibi bir ayrıntı değildir. Batı basının ne kadar ırkçı düşündüğünü ve olduğunu herkes bilir, Istanbul burjuvazisi dışında...
Ey kuş beyinli Türkler Avrupa sizi Batı nın içerisinde görmüyor, sadece kendi amaçları için kullanıyor.
Ayrıca Gürcistan bir Avrupa ülkesi değil, bir Asya ülkesidir, birdenbire bu afra, tafra halleri komiktir aslında...
Yine de ben düşündüklerimi yeterince iyi ifade edemediğimi düşünüyorum. (Daha söylenecek çok şey var aslında)
Ama Erol Manisalı nın bugünkü yazısını buraya yapıştırmak istiyorum:
Cumhuriyet 15.08.2008
BIÇAK SIRTI
EROL MANİSALI
Gürcistan Olayları BOP’un Parçası mı?
- Gürcistan ve Ermenistan ABD ve AB’nin Kafkasya’daki ön cephesini oluşturuyorlar. İleride Batı, bu iki “küçük ülkeyi”, aralarında federatif bir yapılanma ile işbirliğine yöneltmek durumunda.
- Her ikisinin de NATO ve AB ile ilişkileri güçlendirilecek ve büyük olasılıkla üye yapılacaklar. Girişimler başladı bile. Bulgaristan-Romanya Modeli, Karadeniz’in doğusunda da Batı tarafından uygulanacak.
- Bu proje Batı için “BOP’un güvenliği ve uygulanabilirliği açısından” yaşamsal bir önem taşıyor. Kafkasya’nın Batı kapitalizminin denetimi altına sokulmasında Ermenistan ve Gürcistan iki ön karakol durumundalar. Bu arada, Ermenistan’ın Azerbaycan topraklarını işgalini, Batı’da kimse hatırlamıyor bile.
Gürcistan’ın Güney Osetya’ya saldırması ve bunun ardından Rusya’nın Gürcistan’ın önünü keserek geri püskürtmesi, ABD-Rusya ve Batı-Avrasya çatışmasının küçük bir yansımasıdır.
Barzani ve Saakaşvili aynı konumdalar...
Türkiye bugün çok yanlış bir yerde duruyor. AKP yönetiminin ABD ile özel bağları, Kafkasya’ya da yansımış durumda. Aynen Irak ve Irak’ın kuzeyinde yaşadığımız olaylarda olduğu gibi, Gürcistan konusunda sorunlarla karşı karşıyayız.
Hükümet, ABD’nin isteği doğrultusunda, son yıllarda Gürcistan’a silah yardımı yapmıştır. Bu silahların, “Rusya’nın Güney Kafkasya’daki çıkarlarına karşı kullanılacağı biline biline” verilmesi,Türkiye’yi zor durumda bıraktı.
- Türkiye-Gürcistan arasında askeri işbirliği ortamı, yapay bir biçimde yaratıldı.
- Türkiye, “Rusya ile karşı karşıya getirilmiş oldu”.
- Ankara Kafkasya’da, “BOP’un destekçisi” durumuna sokuldu.
Dün Amerikan filosunun Karadeniz’e yerleşmesini Rusya ile birlikte engelleyen Ankara bugün, Gürcistan’da ABD’nin ön karakoluna yardım eden bir konuma düştü.
Bakû-Tiflis-Ceyhan...
Bakû Tiflis-Ceyhan boru hattı, “ABD ve AB petrol şirketlerinin denetimindedir”. BOP’un bir parçası olarak işlev görecektir.
Türkiye üzerinden geçen, ancak denetimi “başkalarının elinde bulunan bir yatırımdır”. AKP hükümeti döneminde Arap ülkelerinde olduğu gibi Kafkasya’da da ABD ve AB’nin talepleri doğrultusunda hareket ediliyor.
Hazar havzası işbirliği hareketinin dışında kalan Ankara, “Batı’nın bölge planlarının ön karakolu haline sokulmaktadır”.
Güneydoğu ve Kafkasya’da, “ABD ve AB çıkarları doğrultusunda” politika izleniyor. Peki, bunun Türkiye’ye bir yararı oluyor mu?
- Türkiye ile Rusya yapay bir biçimde, karşı karşıya getiriliyor. Oysa Rusya ile ortak çıkarlarımızın olağanüstü örtüştüğü bir dönemden geçiyoruz.
- BOP’a destek vermiş oluyoruz. “Hedefteki Türkiye, kendisini ortadan kaldıracak bir projeye arka çıkıyor.” Türkiye içindeki iki başlılık bu çelişkiyi yaratıyor.
Önümüzdeki yıllar...
ABD ve AB Gürcistan ve Ermenistan’ı 5-10 yıl içinde NATO ve AB’nin himayesi altına alacaklardır. Güney Kafkasya önemli çatışmalara gebedir. Rusya’nın ve Avrasya’nın “Batı tarafından kilitlenmesi”, Türkiye’nin de sonunu getirecek bir ortam doğurur.
Türkiye, kendi çıkarları doğrultusunda geliştirebileceği olanakları özellikle kullanmamakta; başkalarına, karşı taraftakilere kullandırtmaktadır.
- 1991’de Çekiç Güç’ün oluşturulması ile başlayan süreç Barzani’yi tanımaya ve Gürcistan’a silah yardımına kadar uzanan bir zincir oluşturuyor.
Osetya - Gürcistan - Rusya üçgeninde yaşanan olaylar buzdağının su üstündeki küçük parçalarıdır.
Esas sorun, soğuk savaş sonrası Batı kapitalizminin Ortadoğu’da başlattığı işgal eylemleridir. Gürcistan’ın başındaki Cumhurbaşkanı Saakaşvili, ABD’nin sivil darbesi sonucu iktidara getirildi.
Gürcistan’ın Güney Osetya’ya saldırması “yerel ve küçük bir olay” değildir. ABD’nin Güney Kafkasya’daki yeniden yapılandırma planlarının parçasıdır. Ne yazık ki AKP Hükümeti, Gürcistan’a yaptığı askeri yardımlarla oyunun bir parçası durumuna geldi.
- Türkiye “AB süreci” aracılığı ile Ermenistan’da sıkıştırılıyor.
- Yarın Ermenistan ve Gürcistan’ın, “ABD ve AB himayesi altına alınmaları ile” sıkıştırma derinleşecek.
- Türkiye, “Doğu Karadeniz üzerinden de baskı altına alınacak”.
Güney’de Kıbrıs gidiyor; Kuzey’de Karadeniz kuşatması hazırlanıyor.
Saldırıya uğrayan Güney Osetya değildir,Türkiye ve Rusya’dır. OIayları tetikleyen ise, Kafkasya’da yeni planlar yapan Batı’dır.
Bu gerçeği bugünden görmeliyiz. Tehlikeyi bile bile bu politikayı izliyorsak, iş o zaman çok daha korkunç hale gelmiş demektir.
www.istanbul.edu.tr/iktisat/emanisali
Semih İdiz in mega saçmaladığı yazısından sonra hep aklımdan aynı şeyler geçti ama bunları güzel bir şekilde yazamadım.
Semih İdiz yine klasik Amerikancılık yaptığı yazısında 'ulusalcı'ları, ki onlar bence halkçılar, duygusal olmakla ve Batı düşmanı olmak ile suçluyor. Bu o kadar saçma ki... İnsan böyle bir saçmalık ile karşılaşınca 'Ben deli miyim bu aptallar ile uğraşıyorum?' diye kendi kendine soruyor.
Bir kere Batı düşmanlığı söz konusu olamaz, Batı uzmanlığı ancak söz konusu olabilir. Istanbul un aşağılık kompleksli 'happy burjuva' penceresinden AB nin ve Avrupa nın anlaşılmasına imkan yoktur.
Duygusallık konusuna gelince de, olayın tam tersi olduğu görülüyor. Argo yazacağım, çünkü bu ülkeye bu layık. 'Güçlünün mıçına yamanmak ile güçlü olunmaz, ey uyanık olmaya çalışan aptal millettim benim!'
Şahsiyetsiz ve korkak olduğunuz dış politika ve hayata bakış açılarınızdan belli oluyor. Korkudan dolayı bir yerlere sığınmaya ve güçlüyü oynamaya çalışıyorsunuz, ama bütün bunlar gerçekler ile değil, çok basit maganda zihniyetler ile örtüşüyor.
Erol Manisalı bugün çok güzel bir yazı yazmış. 'Aynen öyle! Aynen öyle!' diye diye bir hal oldum okurken...
Türkiye bölgede kendi çıkarlarına aykırı davranan tek ülke.
AB nin bu iki küçük ülkeye (Gürcistan ve Ermanistan) olan iştahı tamamen güç politikaları ile ilgildir ama kimlik politikaları ile yürütülmektedir; bir Avrupa klasiği... Gürcistan ın ve Ermanistan ın hiristiyan, Türkiye nin müslüman bir ülke olması bazı Türklerin düşündüğü gibi bir ayrıntı değildir. Batı basının ne kadar ırkçı düşündüğünü ve olduğunu herkes bilir, Istanbul burjuvazisi dışında...
Ey kuş beyinli Türkler Avrupa sizi Batı nın içerisinde görmüyor, sadece kendi amaçları için kullanıyor.
Ayrıca Gürcistan bir Avrupa ülkesi değil, bir Asya ülkesidir, birdenbire bu afra, tafra halleri komiktir aslında...
Yine de ben düşündüklerimi yeterince iyi ifade edemediğimi düşünüyorum. (Daha söylenecek çok şey var aslında)
Ama Erol Manisalı nın bugünkü yazısını buraya yapıştırmak istiyorum:
Cumhuriyet 15.08.2008
BIÇAK SIRTI
EROL MANİSALI
Gürcistan Olayları BOP’un Parçası mı?
- Gürcistan ve Ermenistan ABD ve AB’nin Kafkasya’daki ön cephesini oluşturuyorlar. İleride Batı, bu iki “küçük ülkeyi”, aralarında federatif bir yapılanma ile işbirliğine yöneltmek durumunda.
- Her ikisinin de NATO ve AB ile ilişkileri güçlendirilecek ve büyük olasılıkla üye yapılacaklar. Girişimler başladı bile. Bulgaristan-Romanya Modeli, Karadeniz’in doğusunda da Batı tarafından uygulanacak.
- Bu proje Batı için “BOP’un güvenliği ve uygulanabilirliği açısından” yaşamsal bir önem taşıyor. Kafkasya’nın Batı kapitalizminin denetimi altına sokulmasında Ermenistan ve Gürcistan iki ön karakol durumundalar. Bu arada, Ermenistan’ın Azerbaycan topraklarını işgalini, Batı’da kimse hatırlamıyor bile.
Gürcistan’ın Güney Osetya’ya saldırması ve bunun ardından Rusya’nın Gürcistan’ın önünü keserek geri püskürtmesi, ABD-Rusya ve Batı-Avrasya çatışmasının küçük bir yansımasıdır.
Barzani ve Saakaşvili aynı konumdalar...
Türkiye bugün çok yanlış bir yerde duruyor. AKP yönetiminin ABD ile özel bağları, Kafkasya’ya da yansımış durumda. Aynen Irak ve Irak’ın kuzeyinde yaşadığımız olaylarda olduğu gibi, Gürcistan konusunda sorunlarla karşı karşıyayız.
Hükümet, ABD’nin isteği doğrultusunda, son yıllarda Gürcistan’a silah yardımı yapmıştır. Bu silahların, “Rusya’nın Güney Kafkasya’daki çıkarlarına karşı kullanılacağı biline biline” verilmesi,Türkiye’yi zor durumda bıraktı.
- Türkiye-Gürcistan arasında askeri işbirliği ortamı, yapay bir biçimde yaratıldı.
- Türkiye, “Rusya ile karşı karşıya getirilmiş oldu”.
- Ankara Kafkasya’da, “BOP’un destekçisi” durumuna sokuldu.
Dün Amerikan filosunun Karadeniz’e yerleşmesini Rusya ile birlikte engelleyen Ankara bugün, Gürcistan’da ABD’nin ön karakoluna yardım eden bir konuma düştü.
Bakû-Tiflis-Ceyhan...
Bakû Tiflis-Ceyhan boru hattı, “ABD ve AB petrol şirketlerinin denetimindedir”. BOP’un bir parçası olarak işlev görecektir.
Türkiye üzerinden geçen, ancak denetimi “başkalarının elinde bulunan bir yatırımdır”. AKP hükümeti döneminde Arap ülkelerinde olduğu gibi Kafkasya’da da ABD ve AB’nin talepleri doğrultusunda hareket ediliyor.
Hazar havzası işbirliği hareketinin dışında kalan Ankara, “Batı’nın bölge planlarının ön karakolu haline sokulmaktadır”.
Güneydoğu ve Kafkasya’da, “ABD ve AB çıkarları doğrultusunda” politika izleniyor. Peki, bunun Türkiye’ye bir yararı oluyor mu?
- Türkiye ile Rusya yapay bir biçimde, karşı karşıya getiriliyor. Oysa Rusya ile ortak çıkarlarımızın olağanüstü örtüştüğü bir dönemden geçiyoruz.
- BOP’a destek vermiş oluyoruz. “Hedefteki Türkiye, kendisini ortadan kaldıracak bir projeye arka çıkıyor.” Türkiye içindeki iki başlılık bu çelişkiyi yaratıyor.
Önümüzdeki yıllar...
ABD ve AB Gürcistan ve Ermenistan’ı 5-10 yıl içinde NATO ve AB’nin himayesi altına alacaklardır. Güney Kafkasya önemli çatışmalara gebedir. Rusya’nın ve Avrasya’nın “Batı tarafından kilitlenmesi”, Türkiye’nin de sonunu getirecek bir ortam doğurur.
Türkiye, kendi çıkarları doğrultusunda geliştirebileceği olanakları özellikle kullanmamakta; başkalarına, karşı taraftakilere kullandırtmaktadır.
- 1991’de Çekiç Güç’ün oluşturulması ile başlayan süreç Barzani’yi tanımaya ve Gürcistan’a silah yardımına kadar uzanan bir zincir oluşturuyor.
Osetya - Gürcistan - Rusya üçgeninde yaşanan olaylar buzdağının su üstündeki küçük parçalarıdır.
Esas sorun, soğuk savaş sonrası Batı kapitalizminin Ortadoğu’da başlattığı işgal eylemleridir. Gürcistan’ın başındaki Cumhurbaşkanı Saakaşvili, ABD’nin sivil darbesi sonucu iktidara getirildi.
Gürcistan’ın Güney Osetya’ya saldırması “yerel ve küçük bir olay” değildir. ABD’nin Güney Kafkasya’daki yeniden yapılandırma planlarının parçasıdır. Ne yazık ki AKP Hükümeti, Gürcistan’a yaptığı askeri yardımlarla oyunun bir parçası durumuna geldi.
- Türkiye “AB süreci” aracılığı ile Ermenistan’da sıkıştırılıyor.
- Yarın Ermenistan ve Gürcistan’ın, “ABD ve AB himayesi altına alınmaları ile” sıkıştırma derinleşecek.
- Türkiye, “Doğu Karadeniz üzerinden de baskı altına alınacak”.
Güney’de Kıbrıs gidiyor; Kuzey’de Karadeniz kuşatması hazırlanıyor.
Saldırıya uğrayan Güney Osetya değildir,Türkiye ve Rusya’dır. OIayları tetikleyen ise, Kafkasya’da yeni planlar yapan Batı’dır.
Bu gerçeği bugünden görmeliyiz. Tehlikeyi bile bile bu politikayı izliyorsak, iş o zaman çok daha korkunç hale gelmiş demektir.
www.istanbul.edu.tr/iktisat/emanisali
2008-08-11
Küçük ve Büyük Üzerine
11 Ağustos 2008, Milliyet ten alıntı
...
'İngiliz The Sunday Times gazetesinin Gürcistan’da başta ABD ve İngiltere olmak üzere NATO ülkelerinden yüzlerce askeri danışman bulunduğu ve Gürcistan’da bulunan 200 Pentagon uzmanının Gürcü birliklerini savaşa hazırladığı iddiasını ön plana çıkaran Rus Vesti televizyonu, Güney Osetya yönetiminin öldürülen Gürcü askerler arasında
siyahilerin de bulunduğu ve bunların ABD’nin gönderdiği eğitmenler olabileceği yönündeki açıklamalarına dikkati çekti. İzvestiya gazetesi de "Rus ordusu Güney Osetya’ya neden girdi?" başlığıyla yayımladığı haberde, şunları kaydetti: "Rus barış gücü askerleri taraflardan birini barışa zorlayarak yalnızca sorumluluklarını yerine getiriyor. Bu hakkı onlara BM tanıyor. Rus askerleri, sorunun çözümünde uygulayacağı metot ve kaynakları seçme
konusunda bir kısıtlamaya tabi değil. Güney Osetya’daki istila başlamadan önce Gürcü birlikleri Rus barış gücü karşısında kısa süreli üstünlük yakaladı. İşte bu yüzden Rusya barış gücüne destek göndermek zorunda kaldı." '
...
Şimdi Gürcistan küçük bir ülke olarak 'Rusya tarafından saldırıya uğrayan zavallı küçük ülke' senaryosu üzerine oynayacak... Bu senaryoyu çok iyi biliyoruz... Bu o kadar adice bir senaryo ki, artık küçük ülkelerden iğrendiğimi yazabilirim. Gürcistan ateşkes isterken bile vurmaya devam etti ve ayrıca ordaki Rus sivilleri 'peacekeeping' güçlerinin gittiği ertesi gün vurdu. Ayrıca da Çin de Olimpiyatların başladığı ilk gün idi Batı nın Rusya yı vurduğu gün... Unutmayın ki burda aslında Avrupa ve Kuzey Amerika daki güç merkezleri Asya yı vuruyor...
Hatta ABD nin asıl hedefinin İran olduğu ve Rusya nın dikkattinin dağıtılmak istendiği gibi spekulasyonlar bile duydum... Gerçeği bilemeyiz ama bölgenin gergin olduğu ve küçük etnik gözüken çatışmaların arkasında aslında otomotiv ve petrol sanayinin olduğu açıktır...
Yunanistan vakti zamanında Kıbrıs ta etnik temizlik yapmak isterken de
Türkiye müdahale etmişti.(Allahtan Kıbrıs ta petrol yok.) Güney Osetya da yaşayanların % de 90 ı Rus kökenli. Üstelik bu bir etnik savaş değil aslında, hatta bağımsızlık ve ayrımcılık savaşı da değil, bu bir hammadde savaşı. Batı sanki nereye kadar gidebileceğini görmek istiyor gibi...
Rusya nın karşılık vermemek gibi bir lüksü olamazdı bu durumda...
Ayrıca özellikle Gürcistan meselesinde İsrail fazla hırslı bir rol oynuyor...
Bu gereksiz savaşın arkasında 'küçük ve zavallı' (keh keh) Israil in bölgedeki son derece saldırgan ve egoist politikalarının olması ihtimalı beni şaşırtmaz...
...
'İngiliz The Sunday Times gazetesinin Gürcistan’da başta ABD ve İngiltere olmak üzere NATO ülkelerinden yüzlerce askeri danışman bulunduğu ve Gürcistan’da bulunan 200 Pentagon uzmanının Gürcü birliklerini savaşa hazırladığı iddiasını ön plana çıkaran Rus Vesti televizyonu, Güney Osetya yönetiminin öldürülen Gürcü askerler arasında
siyahilerin de bulunduğu ve bunların ABD’nin gönderdiği eğitmenler olabileceği yönündeki açıklamalarına dikkati çekti. İzvestiya gazetesi de "Rus ordusu Güney Osetya’ya neden girdi?" başlığıyla yayımladığı haberde, şunları kaydetti: "Rus barış gücü askerleri taraflardan birini barışa zorlayarak yalnızca sorumluluklarını yerine getiriyor. Bu hakkı onlara BM tanıyor. Rus askerleri, sorunun çözümünde uygulayacağı metot ve kaynakları seçme
konusunda bir kısıtlamaya tabi değil. Güney Osetya’daki istila başlamadan önce Gürcü birlikleri Rus barış gücü karşısında kısa süreli üstünlük yakaladı. İşte bu yüzden Rusya barış gücüne destek göndermek zorunda kaldı." '
...
Şimdi Gürcistan küçük bir ülke olarak 'Rusya tarafından saldırıya uğrayan zavallı küçük ülke' senaryosu üzerine oynayacak... Bu senaryoyu çok iyi biliyoruz... Bu o kadar adice bir senaryo ki, artık küçük ülkelerden iğrendiğimi yazabilirim. Gürcistan ateşkes isterken bile vurmaya devam etti ve ayrıca ordaki Rus sivilleri 'peacekeeping' güçlerinin gittiği ertesi gün vurdu. Ayrıca da Çin de Olimpiyatların başladığı ilk gün idi Batı nın Rusya yı vurduğu gün... Unutmayın ki burda aslında Avrupa ve Kuzey Amerika daki güç merkezleri Asya yı vuruyor...
Hatta ABD nin asıl hedefinin İran olduğu ve Rusya nın dikkattinin dağıtılmak istendiği gibi spekulasyonlar bile duydum... Gerçeği bilemeyiz ama bölgenin gergin olduğu ve küçük etnik gözüken çatışmaların arkasında aslında otomotiv ve petrol sanayinin olduğu açıktır...
Yunanistan vakti zamanında Kıbrıs ta etnik temizlik yapmak isterken de
Türkiye müdahale etmişti.(Allahtan Kıbrıs ta petrol yok.) Güney Osetya da yaşayanların % de 90 ı Rus kökenli. Üstelik bu bir etnik savaş değil aslında, hatta bağımsızlık ve ayrımcılık savaşı da değil, bu bir hammadde savaşı. Batı sanki nereye kadar gidebileceğini görmek istiyor gibi...
Rusya nın karşılık vermemek gibi bir lüksü olamazdı bu durumda...
Ayrıca özellikle Gürcistan meselesinde İsrail fazla hırslı bir rol oynuyor...
Bu gereksiz savaşın arkasında 'küçük ve zavallı' (keh keh) Israil in bölgedeki son derece saldırgan ve egoist politikalarının olması ihtimalı beni şaşırtmaz...
2008-07-29
Sat Sat kalmasın!
29 Temmuz 2008, Salı
Lukoil, Akpet’i 500 milyon dolara satın aldı
Rus OAO Lukoil’in yüzde 100 tali şirketi olan Lukoil Eurasia Petrol, akaryakıt dağıtım şirketi Akpet’in yüzde 100’ünü satın aldı.
OAO Lukoil Başkanı Vagit Alekperov, satın almanın mali boyutuna ilişkin, “Bu alışverişin mali portresi bir ticari sırdır. Ancak 500 milyon dolardan biraz daha fazla olduğunu söyleyebilirim” dedi.
Alekperov, Akpet’in yüzde 100 hissesinin satın alınmasıyla Türkiye piyasasındaki varlıklarının yüzde 5’e çıkmış olacağını, bu miktarı 10 yılda yüzde 10’a çıkarmayı hedeflediklerini bildirdi. Akpet istasyonlarının isminin kısa sürede değiştirilmeyeceğini belirten Alekperov, gelecekte Lukoil ile anlaşma yapan petrol istasyonlarının Lukoil adı altında faaliyet göstereceğini bildirdi.
Akpet Yönetim Kurulu Başkanı İsmail Aytemiz de, bu satışla dağıtım sektöründen çekilmiş olacaklarını belirterek, “Bayilik düzeyindeki işimiz devam edecek. Petrol sektöründe varız” dedi.
Lukoil, Akpet’i 500 milyon dolara satın aldı
Rus OAO Lukoil’in yüzde 100 tali şirketi olan Lukoil Eurasia Petrol, akaryakıt dağıtım şirketi Akpet’in yüzde 100’ünü satın aldı.
OAO Lukoil Başkanı Vagit Alekperov, satın almanın mali boyutuna ilişkin, “Bu alışverişin mali portresi bir ticari sırdır. Ancak 500 milyon dolardan biraz daha fazla olduğunu söyleyebilirim” dedi.
Alekperov, Akpet’in yüzde 100 hissesinin satın alınmasıyla Türkiye piyasasındaki varlıklarının yüzde 5’e çıkmış olacağını, bu miktarı 10 yılda yüzde 10’a çıkarmayı hedeflediklerini bildirdi. Akpet istasyonlarının isminin kısa sürede değiştirilmeyeceğini belirten Alekperov, gelecekte Lukoil ile anlaşma yapan petrol istasyonlarının Lukoil adı altında faaliyet göstereceğini bildirdi.
Akpet Yönetim Kurulu Başkanı İsmail Aytemiz de, bu satışla dağıtım sektöründen çekilmiş olacaklarını belirterek, “Bayilik düzeyindeki işimiz devam edecek. Petrol sektöründe varız” dedi.
2008-05-26
12 Mayıs 2008 Çin Depremi
ÇİN'DEKİ ARTÇI DEPREMDE ÖLÜ SAYISI 6'YA ÇIKTI
AA (Haber Anadolu Ajansı ndan. Yukarıda linki var.)
PEKİN - Çin'de 12 Mayısta meydana gelen 8 büyüklüğündeki yer sarsıntısının dünkü artçı depreminde ölenlerin sayısı 6'ya yükseldi.
26 Mayıs 2008 Pazartesi -- 08:39:00
Çin deki depremi duyduğumdan beri bastırmak istiyorum. İnsan hayatında bir kere şiddetli bir deprem yaşadı ise, o depremi unutmaz. Eminim Çin deki birçok insanın bundan sonraki hayatı da bu depremin etkisi altında kalacak. 17 Ağustos 1999 depremini de bir kere daha anmış oluyoruz.
AA (Haber Anadolu Ajansı ndan. Yukarıda linki var.)
PEKİN - Çin'de 12 Mayısta meydana gelen 8 büyüklüğündeki yer sarsıntısının dünkü artçı depreminde ölenlerin sayısı 6'ya yükseldi.
26 Mayıs 2008 Pazartesi -- 08:39:00
Çin deki depremi duyduğumdan beri bastırmak istiyorum. İnsan hayatında bir kere şiddetli bir deprem yaşadı ise, o depremi unutmaz. Eminim Çin deki birçok insanın bundan sonraki hayatı da bu depremin etkisi altında kalacak. 17 Ağustos 1999 depremini de bir kere daha anmış oluyoruz.
2008-05-14
Hiroşima Fotoğrafları 1945
Photos d'Hiroshima : la Hoover s'explique
LE MONDE | 14.05.08 | 14h15 • Mis à jour le 14.05.08 | 14h15
New-York, correspondant
a Hoover Institution, dont les photos d'archives en sa possession - dites collection Capp -, qui étaient supposées avoir été prises peu après le largage de la bombe atomique sur Hiroshima en août 1945, se sont révélées en totalité ou partiellement non authentiques puisqu'il s'agirait de photos du séisme de Tokyo, en 1923, a donné hier une courte explication à cette erreur.
Selon la lettre envoyée au Monde par Richard Sousa, son premier directeur adjoint, la Hoover semble se diriger vers un rejet de toute responsabilité dans l'identification erronée de ces photos. Elle affirme s'être contentée d'"indiquer la source comme provenant d'une pellicule trouvée par M. Capp après le bombardement d'Hiroshima. Ces photos ne se trouvent pas sur le site de la Hoover et la décision de les utiliser et de les publier par le professeur Malloy sur son site a été son choix. [Ce dernier] a accepté la déclaration des archives Hoover selon laquelle ces photos provenaient d'un photographe inconnu et a demandé notre assistance pour l'identifier. Ce que nous avons fait rapidement. Toute autre question doit désormais lui être adressée. (...)".
Le professeur Malloy, auteur de l'ouvrage La Tragédie nucléaire (en anglais, février 2008), avait obtenu de la famille Capp l'autorisation d'y insérer trois de ces photos. Le 5 mai, la Hoover Institution avait rendu publique une série de dix photos. Ses archives rejettent donc l'erreur sur la famille Capp et sur M. Malloy.
Cette institution aura du mal à persévérer dans cette version. En effet, dans le catalogue des archives de la Hoover, la collection Capp est décrite : "Titre : papiers Robert L. Capp, 1943-1998 (...) Sommaire : enregistrement d'une interview, photographies et divers liés aux lendemains du bombardement atomique d'Hiroshima, Japon. Inclut des photos de la dévastation et des corps de victimes après le bombardement." (...) Le catalogue donnait trois entrées possibles : "Armée des Etats-Unis ; Bombe atomique ; Guerre mondiale (1939-1945), Japon."
Sylvain Cypel
Article paru dans l'édition du 15.05.08
LE MONDE | 14.05.08 | 14h15 • Mis à jour le 14.05.08 | 14h15
New-York, correspondant
a Hoover Institution, dont les photos d'archives en sa possession - dites collection Capp -, qui étaient supposées avoir été prises peu après le largage de la bombe atomique sur Hiroshima en août 1945, se sont révélées en totalité ou partiellement non authentiques puisqu'il s'agirait de photos du séisme de Tokyo, en 1923, a donné hier une courte explication à cette erreur.
Selon la lettre envoyée au Monde par Richard Sousa, son premier directeur adjoint, la Hoover semble se diriger vers un rejet de toute responsabilité dans l'identification erronée de ces photos. Elle affirme s'être contentée d'"indiquer la source comme provenant d'une pellicule trouvée par M. Capp après le bombardement d'Hiroshima. Ces photos ne se trouvent pas sur le site de la Hoover et la décision de les utiliser et de les publier par le professeur Malloy sur son site a été son choix. [Ce dernier] a accepté la déclaration des archives Hoover selon laquelle ces photos provenaient d'un photographe inconnu et a demandé notre assistance pour l'identifier. Ce que nous avons fait rapidement. Toute autre question doit désormais lui être adressée. (...)".
Le professeur Malloy, auteur de l'ouvrage La Tragédie nucléaire (en anglais, février 2008), avait obtenu de la famille Capp l'autorisation d'y insérer trois de ces photos. Le 5 mai, la Hoover Institution avait rendu publique une série de dix photos. Ses archives rejettent donc l'erreur sur la famille Capp et sur M. Malloy.
Cette institution aura du mal à persévérer dans cette version. En effet, dans le catalogue des archives de la Hoover, la collection Capp est décrite : "Titre : papiers Robert L. Capp, 1943-1998 (...) Sommaire : enregistrement d'une interview, photographies et divers liés aux lendemains du bombardement atomique d'Hiroshima, Japon. Inclut des photos de la dévastation et des corps de victimes après le bombardement." (...) Le catalogue donnait trois entrées possibles : "Armée des Etats-Unis ; Bombe atomique ; Guerre mondiale (1939-1945), Japon."
Sylvain Cypel
Article paru dans l'édition du 15.05.08
Estonya
BBC
Estonian cyber defence hub set up
Seven Nato nations have backed a new cyber defence centre in Estonia, which last year blamed Russia for weeks of attacks on its internet structure.
Germany, Slovakia, Latvia, Lithuania, Italy and Spain will staff and fund the hub in the Estonian capital Tallinn.
Estonia came under cyber attack in 2007 after its decision to remove the bronze statue of a Red Army soldier from the centre of Tallinn.
Moscow denied involvement in the flood of data which crashed computers.
"We have seen in Estonia that a cyber attack can swiftly become an issue of national security," Nato spokesman James Appathurai said after a signing ceremony in Brussels.
"Cyber attacks can cripple societies."
The US will initially send an observer to the project, which will have some 30 staff when fully operational in August.
The centre will provide research, consultation and training on the development of cyber defences for participating national governments.
Story from BBC NEWS:
http://news.bbc.co.uk/go/pr/fr/-/2/hi/europe/7401260.stm
Published: 2008/05/14 16:00:57 GMT
© BBC MMVIII
Estonian cyber defence hub set up
Seven Nato nations have backed a new cyber defence centre in Estonia, which last year blamed Russia for weeks of attacks on its internet structure.
Germany, Slovakia, Latvia, Lithuania, Italy and Spain will staff and fund the hub in the Estonian capital Tallinn.
Estonia came under cyber attack in 2007 after its decision to remove the bronze statue of a Red Army soldier from the centre of Tallinn.
Moscow denied involvement in the flood of data which crashed computers.
"We have seen in Estonia that a cyber attack can swiftly become an issue of national security," Nato spokesman James Appathurai said after a signing ceremony in Brussels.
"Cyber attacks can cripple societies."
The US will initially send an observer to the project, which will have some 30 staff when fully operational in August.
The centre will provide research, consultation and training on the development of cyber defences for participating national governments.
Story from BBC NEWS:
http://news.bbc.co.uk/go/pr/fr/-/2/hi/europe/7401260.stm
Published: 2008/05/14 16:00:57 GMT
© BBC MMVIII
2008-04-14
Nepal
BBC 14.04.2008
Nepal's Maoists extend poll lead
Nepal's Maoist party has taken a commanding lead in a landmark election to form an assembly tasked with writing a new constitution.
The Maoists are reported to have about half of the 160 seats declared so far, well ahead of other parties and far more than many analysts had expected.
The party now has a good chance of securing an absolute majority.
The Maoists' deputy leader has told the BBC that he believes the monarchy will be abolished within three weeks.
Baburam Bhattarai made it clear that he expects the Maoists to lead the next government.
It has already been agreed that the new constitutional assembly, once formed, will implement the abolition of the 240-year-old monarchy.
Dr Bhattarai said he expected this to happen within three weeks, and that the royal palace might be privatised:
"Most probably it would be better to convert that palace into a museum, where the public can go and enjoy.''
Vote of confidence
The polls are the first to test the Maoists at the ballot box after their 10-year insurgency.
The BBC's Charles Haviland in Kathmandu says this is an extraordinary vote of confidence in the Maoists.
The next largest party, the Nepali Congress, is trailing far behind with just 21 seats.
All the top Maoist leaders have won their constituencies, mostly with large majorities.
The party has not just done well in the countryside, it has also won seven of the 15 seats in the Kathmandu valley.
Our correspondent says the establishment parties have better democratic credentials, but people regard them as stale.
Several senior politicians have lost, including the nephew and daughter of Prime Minister Girija Prasad Koirala and the leader of the traditional second party, the Communist UML, as well as a veteran royalist and former prime minister, Surya Bahadur Thapa, who came third in his seat.
There were many accounts of Maoist intimidation in the campaign period, our correspondent says, and some unconfirmed reports of the same on election day but people have given them a huge mandate in any case.
The Maoist leaders have promised to continue co-operating with other parties and say they want good relations with Nepal's powerful neighbours, India and China.
'Committed'
The Maoists' leader, known by his nom-de-guerre, Prachanda, called the results a "victory" as he celebrated his win on Saturday in the capital, Kathmandu.
"We are fully committed to the peace process and multi-party democracy and to rebuild this country," he said.
Maoist supporters have been holding victory processions, with red vermillion powder smeared on their faces and red hammer-and-sickle flags in their hands.
The election for the 601-seat assembly is a key element in the peace deal that ended the Maoists' decade-long insurgency.
Although the Maoists have not yet renounced violence, they will almost certainly now have to adjust from being a party of revolt to being a party at the heart of government, our correspondent says.
Results for the 240 constituencies chosen by the first-past-the-post system are expected over the next 10 days, although another 335 seats to be elected by proportional representation are not expected to be decided for several weeks.
The interim government is to appoint the remaining 26 seats.
Nepal held its first polls since 1999 following the Maoists' decision to end their armed struggle in 2006.
King Gyanendra seized absolute power in 2005 but was forced to give up his authoritarian rule the following year after weeks of pro-democracy protests.
He has since lost all his powers and his command of the army.
Nepal's Maoists extend poll lead
Nepal's Maoist party has taken a commanding lead in a landmark election to form an assembly tasked with writing a new constitution.
The Maoists are reported to have about half of the 160 seats declared so far, well ahead of other parties and far more than many analysts had expected.
The party now has a good chance of securing an absolute majority.
The Maoists' deputy leader has told the BBC that he believes the monarchy will be abolished within three weeks.
Baburam Bhattarai made it clear that he expects the Maoists to lead the next government.
It has already been agreed that the new constitutional assembly, once formed, will implement the abolition of the 240-year-old monarchy.
Dr Bhattarai said he expected this to happen within three weeks, and that the royal palace might be privatised:
"Most probably it would be better to convert that palace into a museum, where the public can go and enjoy.''
Vote of confidence
The polls are the first to test the Maoists at the ballot box after their 10-year insurgency.
The BBC's Charles Haviland in Kathmandu says this is an extraordinary vote of confidence in the Maoists.
The next largest party, the Nepali Congress, is trailing far behind with just 21 seats.
All the top Maoist leaders have won their constituencies, mostly with large majorities.
The party has not just done well in the countryside, it has also won seven of the 15 seats in the Kathmandu valley.
Our correspondent says the establishment parties have better democratic credentials, but people regard them as stale.
Several senior politicians have lost, including the nephew and daughter of Prime Minister Girija Prasad Koirala and the leader of the traditional second party, the Communist UML, as well as a veteran royalist and former prime minister, Surya Bahadur Thapa, who came third in his seat.
There were many accounts of Maoist intimidation in the campaign period, our correspondent says, and some unconfirmed reports of the same on election day but people have given them a huge mandate in any case.
The Maoist leaders have promised to continue co-operating with other parties and say they want good relations with Nepal's powerful neighbours, India and China.
'Committed'
The Maoists' leader, known by his nom-de-guerre, Prachanda, called the results a "victory" as he celebrated his win on Saturday in the capital, Kathmandu.
"We are fully committed to the peace process and multi-party democracy and to rebuild this country," he said.
Maoist supporters have been holding victory processions, with red vermillion powder smeared on their faces and red hammer-and-sickle flags in their hands.
The election for the 601-seat assembly is a key element in the peace deal that ended the Maoists' decade-long insurgency.
Although the Maoists have not yet renounced violence, they will almost certainly now have to adjust from being a party of revolt to being a party at the heart of government, our correspondent says.
Results for the 240 constituencies chosen by the first-past-the-post system are expected over the next 10 days, although another 335 seats to be elected by proportional representation are not expected to be decided for several weeks.
The interim government is to appoint the remaining 26 seats.
Nepal held its first polls since 1999 following the Maoists' decision to end their armed struggle in 2006.
King Gyanendra seized absolute power in 2005 but was forced to give up his authoritarian rule the following year after weeks of pro-democracy protests.
He has since lost all his powers and his command of the army.
Filistin
BBC 14.04.2008
Carter: Sderot attacks criminal
Former US President Jimmy Carter has visited the southern Israeli town of Sderot - the target of thousands of rockets fired by Palestinian militants.
Mr Carter said such attacks were a despicable crime.
On Sunday, Mr Carter met the Israeli president, Shimon Peres, who has a largely ceremonial role. He has not met other senior Israeli leaders.
Correspondents say Mr Carter is being snubbed because he plans to meet Hamas political leader Khaled Meshaal.
Mr Carter is a controversial figure in Israel. He has previously characterised Israeli policy in the Palestinian territories as a system of apartheid.
In Sderot, Mr Carter was shown a display of stacks of rockets that had fallen on or near the town.
"I'm obviously distressed to see this happen… I think it's a despicable crime for any deliberate effort to be made to kill innocent civilians. My hope is that there will be a ceasefire soon that will stop all this," Mr Carter said.
Peace efforts
Thirteen people have been killed by rockets fired from Gaza in the last seven years. Many have been injured and large numbers of people have fled the town.
Mr Carter is on a tour of the region, taking in the West Bank, Egypt, Syria, Jordan, and Saudi Arabia.
Israel, the US and the European Union consider the Islamist militant movement Hamas a terrorist organisation, refuse to deal with it directly and all pursue policies to isolate it.
Mr Carter brokered the 1979 Egypt-Israel peace treaty, the first in between Israel and an Arab state.
He was awarded the Nobel Peace Prize in 2002 for "decades of untiring effort to find peaceful solutions to international conflicts, to advance democracy and human rights, and to promote economic and social development".
Carter: Sderot attacks criminal
Former US President Jimmy Carter has visited the southern Israeli town of Sderot - the target of thousands of rockets fired by Palestinian militants.
Mr Carter said such attacks were a despicable crime.
On Sunday, Mr Carter met the Israeli president, Shimon Peres, who has a largely ceremonial role. He has not met other senior Israeli leaders.
Correspondents say Mr Carter is being snubbed because he plans to meet Hamas political leader Khaled Meshaal.
Mr Carter is a controversial figure in Israel. He has previously characterised Israeli policy in the Palestinian territories as a system of apartheid.
In Sderot, Mr Carter was shown a display of stacks of rockets that had fallen on or near the town.
"I'm obviously distressed to see this happen… I think it's a despicable crime for any deliberate effort to be made to kill innocent civilians. My hope is that there will be a ceasefire soon that will stop all this," Mr Carter said.
Peace efforts
Thirteen people have been killed by rockets fired from Gaza in the last seven years. Many have been injured and large numbers of people have fled the town.
Mr Carter is on a tour of the region, taking in the West Bank, Egypt, Syria, Jordan, and Saudi Arabia.
Israel, the US and the European Union consider the Islamist militant movement Hamas a terrorist organisation, refuse to deal with it directly and all pursue policies to isolate it.
Mr Carter brokered the 1979 Egypt-Israel peace treaty, the first in between Israel and an Arab state.
He was awarded the Nobel Peace Prize in 2002 for "decades of untiring effort to find peaceful solutions to international conflicts, to advance democracy and human rights, and to promote economic and social development".
2008-03-06
2008-02-19
Rig Veda
Endlich bin ich fertig mit dem Buch 'Wandlungen und Symbole der Libido.' von C.G. Jung.
Vor diesem Buch hatte ich das Buch 'Die Beziehungen zwischen dem Ich und dem Unbewussten' gelesen. Das zweite war eindeutig interessanter. In diesem Buch überflügelt Jung alle Mythologien der Welt in einem Atem und kommt aber zu den Schlussfolgerungen, die man auch ohne Psychoanalyse schon gewusst haette... Manche Schlussfolgerungen klingen schon fast unter der Bedrohung gemacht worden zu sein, ob der Westen so viel 'Mythos' vertragen kann... Er bemüht sich zu den bekannten Volksweisheiten zu kommen -wie ein guter Schweizer- halt, nachdem er die ganze Welt bereist hat...
Ich frage mich woher dieser Ehrgeiz und auch die Angst natürlich? Am Anfang zeigt er mehr Widerstand als alle und dann geht er wieder zu weit, wie ein Kind, das etwas Neues gelernt hat, und das überall anwenden muss... Inflation gewisser Anwendungen...
Zu viel von Psychoanalyse, Das ist aber für mich typisch westlich, am Anfang zeigt man zu viel Widerstand und dann ist man zu 'flüssig', ohne Mass...Nicht umsonsten hat Freud gesagt, dass eine Pfeife, manchmal eben nur eine Pfeife ist. Wenn es in einem orientalischen Rezept (für mich ist Psychoanalyse orientalisch) 1 gr Safran steht, dann soll es auch 1 gr sein, nicht mehr... Psychoanalyse ist nur ein 'tool' (Rorty) unter den anderen... Der Westen braucht nicht sofort Minderwertigkeitskomplexe zu zeigen, es gibt genug gute westliche Methoden... Jung war aber unter Stress. Natürlich checkt er, dass mit Psychoanalyse etwas bedroht war... Zuerst zeigt man Widerstand, manchmal auch Hohn, dann versucht man zu assimilieren und 'besser' zu sein, obwohl es auch nicht um ein Wettbewerb geht...
Assimilieren ist ein wichtiges Wort. Was hat der Westen immer gemacht, wenn es mit den Weisheiten anderer Kulturen konfrontiert war? Schlucken. Assimilieren. Auch wenn es schwer verdaulich war... Psychoanalyse war schwer verdaulich, wenn es überhaupt 'verdaulich' war für den Westen...Schlucken und Grösser Werden, das war meistens die Strategie... Dabei sollte man es so lassen, wie es ist...
Yukarıda en son okuduğum kitapta (C.G.Jung, Wandlungen und Symbole der Libido) sıklıkla geçen ve dünyadaki en eski yazılı kutsal metinler olarak bilinen Veda lardan bir tanesi olan Rig Veda var. Rig Veda 4 tane Veda dan (bilgelik) bir tanesi ve Hinduizmin kaynak metinlerinden sayılıyor...
Daha evvel de Jung tan alıntı yaptığım gibi Jung aslında İsviçre li bir hiristiyan olarak hint kutsal metinleri ile uğraşmayı düşünmüyordu, hatta bunu saçma buluyordu. Bütün derdi yahudi avantgardlarına karşı o zaman yeni bir 'bilim' olan psikolojiyi kurtarmaktı. Ama sonra bütün yahudi psikoanalizcilerden belki de daha fazla yabancı kültürlerle ve Hint kültürü ile de ilgileniyor... Yüzeysel de olsa...
Hermann Hesse bence daha ileri gidiyor ve daha insancıl bir tarafı var...
Kitapta adı geçen o kadar çok mitolojik kaynak var ki...daha evvel adını hiç duymadığım... Vedaları tabii ki duymuştum ama Hiawatha yı duymamıştım.
Gılgamış Destanı nı da biliyordum (ki şimdiye kadar hiç okumadığım halde) ama Mitrashliturgie diye bahsettiği şeyi tam olarak hala anlamış değilim...
İsis, Osiris Eski Mısır dan tanınmış kahramanlar, bazı Eski Yunan mitlerini de biraz duymuşluğum vardı, ama Jung bu kitapta bunların çok ötesine gidiyor...
ek: Aşağıdaki bir Ocak blogundan ek bu konuyla ilgili olarak.
C.G. Jung: 'Die Beziehungen zwischen dem Ich und dem Unbewussten'
"Der billige Vorwurf des Antisemitismus, den man mir wegen dieser Kritik gemacht hat, ist ebenso unintelligent, wie wenn man mich eines antichinesischen Vorurteils beschuldigte. Gewiss, auf einer früheren und tieferen Stufe seelischer Entwicklung, wo es noch unmöglich ist, einen Unterschied zwischen arischer, semitischer, hamitischer und mongolischer Mentalitaet aufzufinden, haben alle menschlichen Rassen eine gemeinsame Kollektivpsyche. Aber mit dem Einsetzen von Rassendifferenzierung entstehen auch wesentliche Unterschiede in der Kollektivpsyche. Aus diesem Grunde können wir den Geist fremder Rassen nicht in globo in unsere Mentalitaet übersetzen, ohne letztere empfindlich zu schaedigen, was aber so und so viele instinktschwache Naturen nicht hindert, indische Philosophie und dergleichen mehr zu affektieren."
S 36
Vor diesem Buch hatte ich das Buch 'Die Beziehungen zwischen dem Ich und dem Unbewussten' gelesen. Das zweite war eindeutig interessanter. In diesem Buch überflügelt Jung alle Mythologien der Welt in einem Atem und kommt aber zu den Schlussfolgerungen, die man auch ohne Psychoanalyse schon gewusst haette... Manche Schlussfolgerungen klingen schon fast unter der Bedrohung gemacht worden zu sein, ob der Westen so viel 'Mythos' vertragen kann... Er bemüht sich zu den bekannten Volksweisheiten zu kommen -wie ein guter Schweizer- halt, nachdem er die ganze Welt bereist hat...
Ich frage mich woher dieser Ehrgeiz und auch die Angst natürlich? Am Anfang zeigt er mehr Widerstand als alle und dann geht er wieder zu weit, wie ein Kind, das etwas Neues gelernt hat, und das überall anwenden muss... Inflation gewisser Anwendungen...
Zu viel von Psychoanalyse, Das ist aber für mich typisch westlich, am Anfang zeigt man zu viel Widerstand und dann ist man zu 'flüssig', ohne Mass...Nicht umsonsten hat Freud gesagt, dass eine Pfeife, manchmal eben nur eine Pfeife ist. Wenn es in einem orientalischen Rezept (für mich ist Psychoanalyse orientalisch) 1 gr Safran steht, dann soll es auch 1 gr sein, nicht mehr... Psychoanalyse ist nur ein 'tool' (Rorty) unter den anderen... Der Westen braucht nicht sofort Minderwertigkeitskomplexe zu zeigen, es gibt genug gute westliche Methoden... Jung war aber unter Stress. Natürlich checkt er, dass mit Psychoanalyse etwas bedroht war... Zuerst zeigt man Widerstand, manchmal auch Hohn, dann versucht man zu assimilieren und 'besser' zu sein, obwohl es auch nicht um ein Wettbewerb geht...
Assimilieren ist ein wichtiges Wort. Was hat der Westen immer gemacht, wenn es mit den Weisheiten anderer Kulturen konfrontiert war? Schlucken. Assimilieren. Auch wenn es schwer verdaulich war... Psychoanalyse war schwer verdaulich, wenn es überhaupt 'verdaulich' war für den Westen...Schlucken und Grösser Werden, das war meistens die Strategie... Dabei sollte man es so lassen, wie es ist...
Yukarıda en son okuduğum kitapta (C.G.Jung, Wandlungen und Symbole der Libido) sıklıkla geçen ve dünyadaki en eski yazılı kutsal metinler olarak bilinen Veda lardan bir tanesi olan Rig Veda var. Rig Veda 4 tane Veda dan (bilgelik) bir tanesi ve Hinduizmin kaynak metinlerinden sayılıyor...
Daha evvel de Jung tan alıntı yaptığım gibi Jung aslında İsviçre li bir hiristiyan olarak hint kutsal metinleri ile uğraşmayı düşünmüyordu, hatta bunu saçma buluyordu. Bütün derdi yahudi avantgardlarına karşı o zaman yeni bir 'bilim' olan psikolojiyi kurtarmaktı. Ama sonra bütün yahudi psikoanalizcilerden belki de daha fazla yabancı kültürlerle ve Hint kültürü ile de ilgileniyor... Yüzeysel de olsa...
Hermann Hesse bence daha ileri gidiyor ve daha insancıl bir tarafı var...
Kitapta adı geçen o kadar çok mitolojik kaynak var ki...daha evvel adını hiç duymadığım... Vedaları tabii ki duymuştum ama Hiawatha yı duymamıştım.
Gılgamış Destanı nı da biliyordum (ki şimdiye kadar hiç okumadığım halde) ama Mitrashliturgie diye bahsettiği şeyi tam olarak hala anlamış değilim...
İsis, Osiris Eski Mısır dan tanınmış kahramanlar, bazı Eski Yunan mitlerini de biraz duymuşluğum vardı, ama Jung bu kitapta bunların çok ötesine gidiyor...
ek: Aşağıdaki bir Ocak blogundan ek bu konuyla ilgili olarak.
C.G. Jung: 'Die Beziehungen zwischen dem Ich und dem Unbewussten'
"Der billige Vorwurf des Antisemitismus, den man mir wegen dieser Kritik gemacht hat, ist ebenso unintelligent, wie wenn man mich eines antichinesischen Vorurteils beschuldigte. Gewiss, auf einer früheren und tieferen Stufe seelischer Entwicklung, wo es noch unmöglich ist, einen Unterschied zwischen arischer, semitischer, hamitischer und mongolischer Mentalitaet aufzufinden, haben alle menschlichen Rassen eine gemeinsame Kollektivpsyche. Aber mit dem Einsetzen von Rassendifferenzierung entstehen auch wesentliche Unterschiede in der Kollektivpsyche. Aus diesem Grunde können wir den Geist fremder Rassen nicht in globo in unsere Mentalitaet übersetzen, ohne letztere empfindlich zu schaedigen, was aber so und so viele instinktschwache Naturen nicht hindert, indische Philosophie und dergleichen mehr zu affektieren."
S 36
2008-01-30
Israil
BBC, 30.01.2008
Israel probe finds war 'failure'
Israel's 2006 war against Hezbollah in Lebanon was a "large and serious" failure, according to an Israeli government-appointed inquiry.
Military and political leaders had no clear strategy, which meant Israel was "dragged" into an inconclusive ground operation in Lebanon, the report said.
PM Ehud Olmert has insisted he will not step down despite the findings.
However, public pressure could grow on partners in his governing coalition to pull out, analysts say.
Israel was dragged into a ground operation only after the political and diplomatic timetable prevented its effective completion
Winograd statement
Hostilities broke out in July 2006, when Hezbollah fighters captured two Israeli soldiers in a cross border raid that left three other soldiers dead.
In the conflict that followed, more than 1,000 Lebanese died, mostly civilians, along with 160 Israelis, mostly soldiers, but the captured soldiers have still not been freed.
Completion prevented
The report said Israel could have taken two courses - a quick, devastating blow against Hezbollah or a sustained ground operation - but failed to decide on either.
"The fact Israel went to war before it decided which option to select, and without an exit strategy... constituted serious failures, which affected the whole war," report chairman Eliyahu Winograd said.
"As a result, Israel did not stop after its early military achievements, and was dragged into a ground operation only after the political and diplomatic timetable prevented its effective completion," he added.
The report is highly critical of military commanders, especially in the ground forces.
"All in all, the IDF [Israeli army] failed, especially because of the conduct of the high command and the ground forces, to provide an effective military response to the challenge posed to it by the war in Lebanon," retired senior judge Mr Winograd said.
There has been considerable interest among Israelis about a last-minute ground offensive in the hours before a UN-brokered ceasefire, in which 33 Israeli soldiers were killed.
The report said the engagement did not improve Israel's position and there were "serious failings" in army command.
However, Mr Olmert acted in what was "the interest of the state of Israel", as it appeared at the time, when he authorised the offensive.
Repairs
The report recommends "systematic and profound" changes in thinking in the political and military leaderships if Israel is to face up to future challenges.
Israel cannot survive without the belief that it has "the political and military leadership, military capabilities, and social robustness" to deter aggressors, the report says.
Mr Olmert's aides said the criticism in the report was not as harsh as they had been preparing for.
"The prime minister and the government take responsibility and will make repairs," his cabinet secretary, Oved Yehezkel, said.
In Beirut, a Hezbollah spokesman said the report vindicated everything the Shia Muslim militant and political organisation had said before.
"Israel failed completely in achieving its goals and the Israeli army suffered a military defeat at the hands of Hezbollah," Hussein Rahal said.
Story from BBC NEWS:
http://news.bbc.co.uk/go/pr/fr/-/2/hi/middle_east/7218073.stm
Published: 2008/01/30 18:02:39 GMT
© BBC MMVIII
Israel probe finds war 'failure'
Israel's 2006 war against Hezbollah in Lebanon was a "large and serious" failure, according to an Israeli government-appointed inquiry.
Military and political leaders had no clear strategy, which meant Israel was "dragged" into an inconclusive ground operation in Lebanon, the report said.
PM Ehud Olmert has insisted he will not step down despite the findings.
However, public pressure could grow on partners in his governing coalition to pull out, analysts say.
Israel was dragged into a ground operation only after the political and diplomatic timetable prevented its effective completion
Winograd statement
Hostilities broke out in July 2006, when Hezbollah fighters captured two Israeli soldiers in a cross border raid that left three other soldiers dead.
In the conflict that followed, more than 1,000 Lebanese died, mostly civilians, along with 160 Israelis, mostly soldiers, but the captured soldiers have still not been freed.
Completion prevented
The report said Israel could have taken two courses - a quick, devastating blow against Hezbollah or a sustained ground operation - but failed to decide on either.
"The fact Israel went to war before it decided which option to select, and without an exit strategy... constituted serious failures, which affected the whole war," report chairman Eliyahu Winograd said.
"As a result, Israel did not stop after its early military achievements, and was dragged into a ground operation only after the political and diplomatic timetable prevented its effective completion," he added.
The report is highly critical of military commanders, especially in the ground forces.
"All in all, the IDF [Israeli army] failed, especially because of the conduct of the high command and the ground forces, to provide an effective military response to the challenge posed to it by the war in Lebanon," retired senior judge Mr Winograd said.
There has been considerable interest among Israelis about a last-minute ground offensive in the hours before a UN-brokered ceasefire, in which 33 Israeli soldiers were killed.
The report said the engagement did not improve Israel's position and there were "serious failings" in army command.
However, Mr Olmert acted in what was "the interest of the state of Israel", as it appeared at the time, when he authorised the offensive.
Repairs
The report recommends "systematic and profound" changes in thinking in the political and military leaderships if Israel is to face up to future challenges.
Israel cannot survive without the belief that it has "the political and military leadership, military capabilities, and social robustness" to deter aggressors, the report says.
Mr Olmert's aides said the criticism in the report was not as harsh as they had been preparing for.
"The prime minister and the government take responsibility and will make repairs," his cabinet secretary, Oved Yehezkel, said.
In Beirut, a Hezbollah spokesman said the report vindicated everything the Shia Muslim militant and political organisation had said before.
"Israel failed completely in achieving its goals and the Israeli army suffered a military defeat at the hands of Hezbollah," Hussein Rahal said.
Story from BBC NEWS:
http://news.bbc.co.uk/go/pr/fr/-/2/hi/middle_east/7218073.stm
Published: 2008/01/30 18:02:39 GMT
© BBC MMVIII
2008-01-27
Yakin Doğu Avrupa Amerika
January 27, 2008, NYT
The World
A New France in the New Middle East: Forget Glory
By ELAINE SCIOLINO
PARIS
FOR France, the symbolism could not have been more powerful. On a trip to the United Arab Emirates 12 days ago, President Nicolas Sarkozy announced a decision to open a permanent military base there. It will be France’s first such base in a country that had not been its colony, and will make France the only country other than the United States with a permanent military presence in the Persian Gulf.
French officials portray the move as part of a larger effort by Mr. Sarkozy to project France’s influence throughout the Middle East. In the eight months Mr. Sarkozy has been president, he has visited eight countries in the region, announcing plans to build nuclear reactors, sell weapons, resolve crises and deepen cooperation along the way.
“France is back, yes, France is back,” Foreign Minister Bernard Kouchner said in an interview. “We are pursuing a policy that represents something new — activism, realism, involvement, even confidence.”
New, for sure. But maybe not quite grand, at least in the sense of a sweeping vision. Some people here, and in the Middle East, have even begun to wonder in just what direction all this energy and motion will take France.
In France’s days of empire, it was in the Arabic-speaking lands that the country’s dreams were most ambitious. But beyond North Africa and Lebanon, some of its boldest ventures were thwarted. Napoleon landed nearly 40,000 troops in Egypt in 1798, but the occupation ended in 1801. A more lasting presence came in 1830 when the French Army landed in Algeria, beginning an era of primacy over western North Africa. After World War I, France assumed control of Syria and Lebanon. But after World War II came humiliation and defeat — first in the 1956 Suez war, then the long war to hold onto Algeria.
Since then, France has played a key role in the Arab world only episodically.
Now, the American setback in Iraq, the winding down of the Bush presidency, a longing in the region for an alternative to American power, a turn inward by Britain’s new leaders and soaring prices for oil have created opportunities for Mr. Sarkozy.
President Sarkozy is seizing them in a distinctly post-imperial style; he defines the region as a mosaic to be worked on bit by bit, not as one huge prize that, if won, would restore France’s lost glory. So this is not about nostalgia. Nor is it an effort to lump the Muslim world into one great “arc of crisis” from Morocco to Bangladesh due to the never-ending terrorist threat, even though France’s foreign intelligence service tends to do just that.
In fact, Mr. Sarkozy has defined his approach in contrast to such thinking. “There are many Muslim and Arab worlds,” he wrote in “Testimony,” his 2006 campaign book. “The very concept of an ‘Arab policy’ is nonsense.” The goal, he said, is not to “be blinded by a unity that is only virtual.”
His approach is also personal, reflecting his hyperactivism, his passions and his determination to promote French business around the world. One example is his rejection of a conviction enunciated by his predecessor, Jacques Chirac, that the overriding priority in the Middle East had to be resolving the Israeli-Palestinian struggle. Mr. Sarkozy is more preoccupied with Iran, defining Iran’s nuclear activities as the world’s most challenging crisis.
Gone also is France’s automatic distancing of itself from the United States and Israel; when Mr. Sarkozy calls Israel “a friend,” the Israelis seem to believe him. And while Mr. Chirac spoke of the need for a “multipolar world,” with Europe as one pole, Mr. Sarkozy has tempered that notion with talk about France’s place within its “Western family,” an expression welcomed in Washington.
But will such an idiosyncratic approach work? A number of Mr. Sarkozy’s initiatives have already ended in stalemate, if not failure. A visit here by the Libyan leader, Col. Muammar el-Qaddafi, in which he openly criticized his host — and prompted the closure of the bridges over the Seine when he suddenly decided to take a boat ride — was widely seen as humiliating. Mr. Kouchner’s numerous trips to broker an end to the political crisis in Lebanon have been dismissed by even some supporters as a waste of his time.
“There is no vision, no strategy here, only a new style based on the president’s personal intervention and charisma,” said Olivier Roy, a scholar on the Arab and Muslim world and author of the forthcoming “Politics of Chaos in the Middle East” (Columbia University Press). “And this emotional factor has exaggerated the sense that there is a change in France’s foreign policy.”
At home, Mr. Sarkozy has faced criticism for breaking with France’s hallowed secular tradition by talking a lot about God — not only in Rome, but also in Saudi Arabia. He has been criticized as well for failing to make human rights a centerpiece of his recent meetings with Colonel Qaddafi.
And he has stated that his goal is not to democratize the world. Stressing the importance of political diversity during a news conference early in the month, he said: “Why diversity more than democracy? Because when you fight for democracy, certain countries say, ‘Ah! Post-colonial! You want to impose on us the system that is yours!’ ”
If there is one policy line that does stand out, it is Mr. Sarkozy’s pitching of French nuclear energy. France is second only to the United States in building nuclear power plants, and Mr. Sarkozy argues that Muslim and Arab states in principle have the same right to civilian atomic energy as any other part of the world.
This policy paradoxically risks encouraging Iran to continue enriching uranium — in violation of Security Council resolutions — as part of what Iran claims is only a peaceful nuclear energy program. Nevertheless, Mr. Sarkozy has signed a cooperation deal with the United Arab Emirates, the first step in building a $9 billion nuclear reactor there, and he has offered civilian nuclear cooperation to Saudi Arabia, Algeria, Egypt, Libya, Tunisia, Jordan and Morocco. In the wake of criticism that transfers of nuclear technology anywhere could be used on bomb programs, French officials rushed to make clear that it could take 15 years before those reactors are built, and to add that in some of the countries, they probably won’t be built.
All this activity, together with its inconsistencies, has attracted bemused comments from abroad, and signs from Mr. Sarkozy that he can answer them with a hint of humility — or humor. Last month, a French newspaper quoted King Abdullah of Saudi Arabia as having said: “President Sarkozy resembles a dashing and high-spirited thoroughbred, but like all thoroughbreds, he should submit to be reined in to find his balance.”
When Mr. Sarkozy landed in Riyadh two weeks ago, he greeted the king with the words: “The high-spirited horse is happy to see his great friend so wise.”
The World
A New France in the New Middle East: Forget Glory
By ELAINE SCIOLINO
PARIS
FOR France, the symbolism could not have been more powerful. On a trip to the United Arab Emirates 12 days ago, President Nicolas Sarkozy announced a decision to open a permanent military base there. It will be France’s first such base in a country that had not been its colony, and will make France the only country other than the United States with a permanent military presence in the Persian Gulf.
French officials portray the move as part of a larger effort by Mr. Sarkozy to project France’s influence throughout the Middle East. In the eight months Mr. Sarkozy has been president, he has visited eight countries in the region, announcing plans to build nuclear reactors, sell weapons, resolve crises and deepen cooperation along the way.
“France is back, yes, France is back,” Foreign Minister Bernard Kouchner said in an interview. “We are pursuing a policy that represents something new — activism, realism, involvement, even confidence.”
New, for sure. But maybe not quite grand, at least in the sense of a sweeping vision. Some people here, and in the Middle East, have even begun to wonder in just what direction all this energy and motion will take France.
In France’s days of empire, it was in the Arabic-speaking lands that the country’s dreams were most ambitious. But beyond North Africa and Lebanon, some of its boldest ventures were thwarted. Napoleon landed nearly 40,000 troops in Egypt in 1798, but the occupation ended in 1801. A more lasting presence came in 1830 when the French Army landed in Algeria, beginning an era of primacy over western North Africa. After World War I, France assumed control of Syria and Lebanon. But after World War II came humiliation and defeat — first in the 1956 Suez war, then the long war to hold onto Algeria.
Since then, France has played a key role in the Arab world only episodically.
Now, the American setback in Iraq, the winding down of the Bush presidency, a longing in the region for an alternative to American power, a turn inward by Britain’s new leaders and soaring prices for oil have created opportunities for Mr. Sarkozy.
President Sarkozy is seizing them in a distinctly post-imperial style; he defines the region as a mosaic to be worked on bit by bit, not as one huge prize that, if won, would restore France’s lost glory. So this is not about nostalgia. Nor is it an effort to lump the Muslim world into one great “arc of crisis” from Morocco to Bangladesh due to the never-ending terrorist threat, even though France’s foreign intelligence service tends to do just that.
In fact, Mr. Sarkozy has defined his approach in contrast to such thinking. “There are many Muslim and Arab worlds,” he wrote in “Testimony,” his 2006 campaign book. “The very concept of an ‘Arab policy’ is nonsense.” The goal, he said, is not to “be blinded by a unity that is only virtual.”
His approach is also personal, reflecting his hyperactivism, his passions and his determination to promote French business around the world. One example is his rejection of a conviction enunciated by his predecessor, Jacques Chirac, that the overriding priority in the Middle East had to be resolving the Israeli-Palestinian struggle. Mr. Sarkozy is more preoccupied with Iran, defining Iran’s nuclear activities as the world’s most challenging crisis.
Gone also is France’s automatic distancing of itself from the United States and Israel; when Mr. Sarkozy calls Israel “a friend,” the Israelis seem to believe him. And while Mr. Chirac spoke of the need for a “multipolar world,” with Europe as one pole, Mr. Sarkozy has tempered that notion with talk about France’s place within its “Western family,” an expression welcomed in Washington.
But will such an idiosyncratic approach work? A number of Mr. Sarkozy’s initiatives have already ended in stalemate, if not failure. A visit here by the Libyan leader, Col. Muammar el-Qaddafi, in which he openly criticized his host — and prompted the closure of the bridges over the Seine when he suddenly decided to take a boat ride — was widely seen as humiliating. Mr. Kouchner’s numerous trips to broker an end to the political crisis in Lebanon have been dismissed by even some supporters as a waste of his time.
“There is no vision, no strategy here, only a new style based on the president’s personal intervention and charisma,” said Olivier Roy, a scholar on the Arab and Muslim world and author of the forthcoming “Politics of Chaos in the Middle East” (Columbia University Press). “And this emotional factor has exaggerated the sense that there is a change in France’s foreign policy.”
At home, Mr. Sarkozy has faced criticism for breaking with France’s hallowed secular tradition by talking a lot about God — not only in Rome, but also in Saudi Arabia. He has been criticized as well for failing to make human rights a centerpiece of his recent meetings with Colonel Qaddafi.
And he has stated that his goal is not to democratize the world. Stressing the importance of political diversity during a news conference early in the month, he said: “Why diversity more than democracy? Because when you fight for democracy, certain countries say, ‘Ah! Post-colonial! You want to impose on us the system that is yours!’ ”
If there is one policy line that does stand out, it is Mr. Sarkozy’s pitching of French nuclear energy. France is second only to the United States in building nuclear power plants, and Mr. Sarkozy argues that Muslim and Arab states in principle have the same right to civilian atomic energy as any other part of the world.
This policy paradoxically risks encouraging Iran to continue enriching uranium — in violation of Security Council resolutions — as part of what Iran claims is only a peaceful nuclear energy program. Nevertheless, Mr. Sarkozy has signed a cooperation deal with the United Arab Emirates, the first step in building a $9 billion nuclear reactor there, and he has offered civilian nuclear cooperation to Saudi Arabia, Algeria, Egypt, Libya, Tunisia, Jordan and Morocco. In the wake of criticism that transfers of nuclear technology anywhere could be used on bomb programs, French officials rushed to make clear that it could take 15 years before those reactors are built, and to add that in some of the countries, they probably won’t be built.
All this activity, together with its inconsistencies, has attracted bemused comments from abroad, and signs from Mr. Sarkozy that he can answer them with a hint of humility — or humor. Last month, a French newspaper quoted King Abdullah of Saudi Arabia as having said: “President Sarkozy resembles a dashing and high-spirited thoroughbred, but like all thoroughbreds, he should submit to be reined in to find his balance.”
When Mr. Sarkozy landed in Riyadh two weeks ago, he greeted the king with the words: “The high-spirited horse is happy to see his great friend so wise.”
2008-01-22
Rusya ve Nato
Raus stratejik bombardıman uçakları Atlantik'te...
Rusya'nın, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra yaptığı en büyük deniz tatbikatı çerçevesinde, İspanya'nın Atlantik'teki kıyılarına gönderdiği iki stratejik bombardıman uçağından füze denemesi yapacağı bildirildi.
Rus haber ajansı İnterfaks, askeri kaynaklara dayandırdığı haberde, Atlantik'e füze denemesi yapması için gönderilen Rus stratejik bombardıman uçaklarına İngiliz Tornado ve Norveç F-16 uçaklarının eşlik ettiğini duyurdu.
Diplomatik gözlemciler, Rusya'nın NATO üyesi ülkelerin kıyılarından füze ateşlemesi yapmasının, eski güçlü günlere döndüğünü gösterme çabalarının en son örneğini oluşturduğu yorumunu yapıyor.
Rus stratejik bombardıman uçaklarının, Atlantik'teki Rus deniz tatbikatı için Kuzey ve Karadeniz filolarından gelen uçak gemileri, savaş gemileri ve denizaltı avcılarına katıldığını belirten gözlemciler, bu tatbikatın Rusya'da Mart ayında yapılacak devlet başkanlığı seçimi öncesine denk geldiğine dikkati çektiler.
Bu arada, Rusya Hava Kuvvetleri, yaptığı açıklamada, Deniz Kuvvetlerinin Atlantik'teki tatbikatında çok etkin şekilde yer aldığını bildirdi. Açıklamada, ''Bugün birçok görevi yerine getirecek ve füze fırlatacak iki adet Tu-160 tipi stratejik uçağımız Biscay Koyu'ndaki tatbikata katılmak için hareket ettiler'' denildi.
Rusya, geçen ay 11 gemi ve 47 uçağın katılacağı bir deniz tatbikatının önce Akdeniz'de, ardından da Atlantik'te yapılacağını açıklamıştı.
Rus basını, Atantik'teki Rus filosunun en başında Sovyet döneminden kalma Amiral Kuznetsov uçak gemisinin bulunduğunu, NATO uçaklarının da Rus donanmasını yakından izlediğini yazdı.
Deniz Kuvvetlerinden bir yetkili de, ''Bu, Sovyetler Birliği döneminden beri bu tarzda yapılan en büyük tatbikattır. Bununla ilgili detayları daha sonra açıklayacağız. Bölgedeki hava unsurlarımız 23 Ocaktan itibaren daha da genişletilecek ve tatbikatta Tu-160, Tu-95, Tu-22 M3, Il-78, A-50 tipi uçaklar yer alacak'' dedi
Rusya'nın, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra yaptığı en büyük deniz tatbikatı çerçevesinde, İspanya'nın Atlantik'teki kıyılarına gönderdiği iki stratejik bombardıman uçağından füze denemesi yapacağı bildirildi.
Rus haber ajansı İnterfaks, askeri kaynaklara dayandırdığı haberde, Atlantik'e füze denemesi yapması için gönderilen Rus stratejik bombardıman uçaklarına İngiliz Tornado ve Norveç F-16 uçaklarının eşlik ettiğini duyurdu.
Diplomatik gözlemciler, Rusya'nın NATO üyesi ülkelerin kıyılarından füze ateşlemesi yapmasının, eski güçlü günlere döndüğünü gösterme çabalarının en son örneğini oluşturduğu yorumunu yapıyor.
Rus stratejik bombardıman uçaklarının, Atlantik'teki Rus deniz tatbikatı için Kuzey ve Karadeniz filolarından gelen uçak gemileri, savaş gemileri ve denizaltı avcılarına katıldığını belirten gözlemciler, bu tatbikatın Rusya'da Mart ayında yapılacak devlet başkanlığı seçimi öncesine denk geldiğine dikkati çektiler.
Bu arada, Rusya Hava Kuvvetleri, yaptığı açıklamada, Deniz Kuvvetlerinin Atlantik'teki tatbikatında çok etkin şekilde yer aldığını bildirdi. Açıklamada, ''Bugün birçok görevi yerine getirecek ve füze fırlatacak iki adet Tu-160 tipi stratejik uçağımız Biscay Koyu'ndaki tatbikata katılmak için hareket ettiler'' denildi.
Rusya, geçen ay 11 gemi ve 47 uçağın katılacağı bir deniz tatbikatının önce Akdeniz'de, ardından da Atlantik'te yapılacağını açıklamıştı.
Rus basını, Atantik'teki Rus filosunun en başında Sovyet döneminden kalma Amiral Kuznetsov uçak gemisinin bulunduğunu, NATO uçaklarının da Rus donanmasını yakından izlediğini yazdı.
Deniz Kuvvetlerinden bir yetkili de, ''Bu, Sovyetler Birliği döneminden beri bu tarzda yapılan en büyük tatbikattır. Bununla ilgili detayları daha sonra açıklayacağız. Bölgedeki hava unsurlarımız 23 Ocaktan itibaren daha da genişletilecek ve tatbikatta Tu-160, Tu-95, Tu-22 M3, Il-78, A-50 tipi uçaklar yer alacak'' dedi
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)