Wahlen in Österreich

28. September 2008 Wahlen in Österreich

http://orf.at/wahl08/

Akdeniz Birliği, Brüksel, Tr.

Ferrero-Waldner :«Un triple défi à relever»
Propos recueillis parStéphane Kovacs

«L'UPM se base sur treize ans d'acquis du processus de Barcelone», souligne Benita Ferrero-Waldner. Crédits photo : ASSOCIATED PRESS
Benita Ferrero-Waldner, la commissaire européenne aux Relations extérieures, explique au «Figaro» comment Bruxelles voit l'Union pour la Méditerranée.

LE FIGARO. L'Union pour la Méditerranée (UPM) suscite les doutes de nombre de pays. Quelles sont les réserves de la Commission européenne ?
Benita FERRERO-WALDNER. Nous n'avons absolument pas de réserve. L'UPM se base sur treize ans d'acquis du processus de Barcelone. C'est un triple défi que l'on aimerait relever : une nouvelle impulsion politique, car il y aura un sommet tous les deux ans, où l'Europe entière aura rendez-vous avec la Méditerranée. Deuxième nouveauté : la coprésidence, qui permettra aux pays du Sud de s'engager pleinement. Troisièmement, de grands projets régionaux, qui concerneront toute la Méditerranée. Là où nous avons bien avancé, c'est que nous avons des accords bilatéraux avec chaque pays du processus de Barcelone, sauf la Syrie. Ce qui pourrait contribuer à la création d'une zone de libre-échange.

Finalement, c'est un projet politique, économique et culturel, qui englobe absolument tout ! Il y aura un comité permanent, à Bruxelles, et un secrétariat, qui devrait être aussi réduit que possible, qui s'occupera de la définition des projets, et aussi des fonds. Car, pour la première fois, le secteur privé participera à ces projets. Pour le siège du secrétariat, il existe plusieurs candidatures. Les ministres des Affaires étrangères décideront à l'unanimité.

N'assiste-t-on pas à l'éclatement de la politique étrangère commune, au profit de plusieurs sous-politiques régionales, comme la dimension septentrionale, les pays riverains de la Baltique…
Justement, c'est maintenant l'Europe entière qui est derrière ce projet euro-méditerranéen. Le projet est pensé de manière à éviter un éclatement de la politique étrangère européenne, qui serait effectivement dangereux. Pour l'UPM, tous les États seront là, et chacun pourra décider de s'engager ou non dans tel ou tel projet. Il y aura donc des projets à géométrie variable, mais toujours basés sur quelque chose accepté par toute l'Union européenne.

L'UPM n'est-elle pas un moyen de maintenir la Turquie hors de l'Union européenne ?
L'UPM et la candidature à l'UE, ce sont deux projets différents. La Turquie est un pays méditerranéen important, et je suis heureuse qu'elle soit représentée le 13 juillet, au plus haut niveau.

Bazen gerçekler herkesin ağzından kaçabilir

Bazen gerçekler herkesin ağzından kaçabilir... :-)


Bush sorry over Berlusconi insult
The White House has apologised to Italian PM Silvio Berlusconi for a briefing describing him as a political "amateur" who is "hated by many".

The "insulting" biography was included in a press kit distributed to reporters travelling with President George W Bush to a meeting of world leaders in Japan.

He was "one of the most controversial leaders" of a country "known for governmental corruption and vice".

Only last month, Mr Bush visited his old ally, calling him a "good friend".

The four-page description of Mr Berlusconi had been taken from the Encyclopedia of World Biography.

It refers to the Italian prime minister as a man "hated by many but respected by all at least for his bella figura (personal style) and the sheer force of his will".

It says Mr Berlusconi was said to be "regarded by many as a political dilettante (amateur) who gained his high office only through use of his considerable influence on the national media".

Acknowledging the error, White House spokesman Tony Fratto issued an apology.

"A biography of Italian Prime Minister Berlusconi included in the press package used language that is insulting both to Prime Minister Berlusconi and to the Italian people," Mr Fratto said in a statement.

"We apologise to Italy and to the prime minister for this very unfortunate mistake.

"The sentiments expressed in the biography do not represent the views of President Bush, the American government, or the American people," he said.

Mr Berlusconi was a key supporter of the US-led war in Iraq.

During Mr Bush's farewell tour of Europe last month, Mr Berlusconi called the US leader "a personal friend of mine and also a great friend of Italy".

To which Mr Bush responded: "You're right. We're good friends."

Neoliberalismus tot? Neoliberalizm ölüyor mu?

derStandard.at | Investor | Finanzen & Börse | Finanzmärkte

19.03.2008 17:48

"Bezahlen werden alle, auch in Europa"
Ex-Finanzminister Lacina sieht keine Weltwirt schaftskrise dräuen, aber eine Abflachung der Konjunktur, die Schuld für die Krise gibt er den Banken und den Aufsichtsbehörden - Foto

STANDARD: Die Finanzkrise spitzt sich zu. Wie gefährlich sind ihre Folgen – schlittern die USA in eine Rezession?



Lacina: Sie sind schon knapp dran. Die Krise wird starke Auswirkungen auf den amerikanischen Konsum haben, der ist aber die Stütze der Konjunktur, und daher werden die Auswirkungen auf die Realwirtschaft, die lange unterschätzt wurden, groß sein. In jeder US-Rezession steigt die Sparquote; ein Teil der Schecks, die im Rahmen des Konjunkturpakets verteilt werden, geht nicht in den Konsum, sondern in den Abbau von Schulden. Ohne Einsatz öffentlicher Mittel wird es nicht gehen.



STANDARD: Wie stark wirkt sich die Krise auf die Weltwirtschaft aus?



Lacina: Das Problem ist, dass ja die Dollarschwäche dazukommt, und die wird sich sicher auf die europäische Konjunktur auswirken. Die Gefahr der Stagflation, also Inflation plus Stagnation, ist schon zu sehen. Ich glaube nicht, dass das zu einer Weltwirtschaftskrise führt, wohl aber zu einer Abflachung des internationalen Wachstums. Man muss den Glauben aufgeben, dass der Markt alles regelt, staatliche Eingriffe sind notwendig. Schauen Sie Northern Rock an: Die Bank musste verstaatlicht werden – wer hätte das vor zwei Jahren in Großbritannien für möglich gehalten? Herr Ackermann von der Deutschen Bank sicher nicht; er, der jetzt nicht mehr an die Selbstheilungskräfte des Marktes glaubt.



STANDARD: Die Notenbanken überlegen konzertierte Stützungsaktionen für den Dollar. Klug?



Lacina: Das sind nur Symptomkuren. Kurzfristig entlastet das, aber auf mittlere Frist ist das nicht durchzuhalten. Der Dollar als Leitwährung hat ein Problem: Die Attraktivität seiner Verzinsung und seine Glaubwürdigkeit durch die Stärke der US-Wirtschaft sind weggefallen. Wobei die Alternative nicht abzusehen ist.



STANDARD:: Der Euro ist keine?



Lacina: Noch viele Jahrzehnte nicht. Weil ein Gutteil der Rohstoffe in Dollar bezahlt wird und die USA natürlich trotzdem weiterhin ein großer Markt sind.



STANDARD: Welche Rolle spielt der erstarkende Euro in der Krise?



Lacina: Er stabilisiert und bremst die Folgen ab. Nehmen Sie Italien: Regierungskrise plus Wachstumsschwäche plus Auswirkungen der Finanzkrise: Hätten wir nicht den Euro, hätten wir schon eine beachtliche Lira-Abwertung erlebt, mit Auswirkungen auf die Realwirtschaft, etwa die österreichische Papierindustrie.



STANDARD: Die US-Notenbank Fed hat die Zinsen erneut stark gesenkt. Wie lange funktioniert das noch?



Lacina: Auch das ist eine Symptomkur. Denn das verkleinert das ungeheure Misstrauen der Banken untereinander nicht, weil keine weiß, was die andere noch im Bauch hat. Das Schwierige ist, dass keiner derzeit weiß, wie weit die Abwertungen gehen sollen – wir kommen ans Ende der Bilanzierungsphilosophie. Wir erleben gerade, dass man für bestimmte Produkte über längere Zeit überhaupt keinen Markt hat, das heißt: Risiko unendlich, aber mit dem kann kein Mensch rechnen oder arbeiten. Es wird interessant, wie die Wirtschaftsprüfer bei ihren Audits reagieren: Sind sie zu vorsichtig oder zu nachsichtig, weil sie die eine oder andere Bank nicht in Schwierigkeiten bringen wollen.



STANDARD: Fed-Chef Bernanke hat die Banken aufgerufen, auf Forderungen zu verzichten. Macht das Sinn?



Lacina: Ich halte seinen Aufruf für richtig, aber an wen richtet sich der? Bei den strukturierten Produkten sind Gläubiger und Schuldner so weit entfernt, dass der Gläubiger gar nicht verzichten kann. Soll die SachsenLB auf etwas verzichten, was in Wyoming geschuldet wird?

STANDARD: Wirkt da der Fluch der komplizierten Produkte?

Lacina: Auch, vor allem aber das Versagen der internationalen Finanzmarktaufsicht. Sie hat übersehen, dass neue Instrumente entstanden, die unbeaufsichtigt sind. Was hat man nicht für Anstrengungen für Basel II unternommen – dabei ist das Problem nicht bei den vielen kleinen und mittleren, brustschwachen Unternehmen entstanden, sondern bei den ganz Großen.



STANDARD: Die Aufsicht ist schuld?



Lacina: Ja, und die Akteure, die Investmentbanken, die Banken, die einen Gutteil der Gewinne schon lukriert haben. Die Verluste werden jetzt sozialisiert, aber das ist bei jeder Finanzkrise so.

STANDARD: Bezahlen werden alle?



Lacina: Ja, bezahlen werden alle, Steuerzahler, Kreditnehmer, Sparer, auch in Europa. Entweder über direkte Übernahme von Verlusten durch den Steuerzahler, wie das Ackermann vorschlägt und/oder über steigende Arbeitslosigkeit, die der Abflachung der Wirtschaft folgen wird.



STANDARD: Ist der Spuk bald vorbei?



Lacina: Nein, das wird dauern. Man muss Zinsen senken, massiv Nachfrage schaffen, um eine allzu tiefe Rezession und Stagflation zu verhindern. Es reicht aber nicht, den privaten Konsum anzukurbeln, es ist Zeit für starke öffentliche Investitionen.



STANDARD: Man kann ja angeblich aus jeder Krise lernen. Was aus dieser?



Lacina: Ich lerne daraus, dass der Neoliberalismus tot ist, für länger. (Renate Graber, DER STANDARD; Print-Ausgabe, 20.3.2008)

Postings anzeigen [174]

Newsroom | Politik | Investor | Web | Sport | Panorama | Etat | Kultur | Wissenschaft | Meinung | Zeitungsarchiv
© derStandard.at
2008

Oligarşi ve Populizm

Bu yazının ismini ne koyacağımı bilmiyorum çünkü ne yazacağımı bilmiyorum. Çünkü yine kızgınım. Neden Türkiye bu kadar zor durumda? Seneler önce Istanbul da R. Tayyib Erdoğan seçildiği zaman ben yurtdışındaydım ve oturup ağlamıştım; inanamıştım... Türkiye nin yönetimi tamamen ehil olmayan insanların eline geçmiş oldu ve bunu bu şekilde yönlendirmek için ellerinden geleni yapanlar kazanmış oldu... Sanıldığı gibi saftorik AKP seçmenlerinden bahsetmiyorum, onların çoğu hiçbir şeyden haberleri olmayan, politikanın p sinden anlamayan bizim insanlarımız... Türkiye ye kötülük yaptıklarının farkında bile değiller...
Yine de AKP eğer bu ülkedeki kapitalistler istemeseydi bu kadar ilerleyemezdi. Yani halk hareketi ve demokrasiden bahsedenler, oligarşik ve halkın eğitiminin çok düşük düzeyde olduğu bir ülkede populist bir başkanın sermaye ile kuzu saması olarak başa gelmesini herhalde böyle göstermek istiyorlar ama olay o akadar açık ve basit ki... Her gün kendini çeşitli şekillerde gösteriyor...
Her ne kadar Türk medyasından uzak kalmaya çalışıyorsam da, sağdan soldan bazen birşeyler gözüme çarpıyor...
Mesela Erdoğan ın türban konusunda Ümraniye (Istanbul da AKP nin elinde olan bir semt, Istanbul dışından aşırı göç almış olan semtlerden) de konuşma yaptığı sırada iki cümlesi benim dikkatimi çekti. Bu cümleleri mesela TRT 2 de kesmişlerdi, ama TGRT tabii -herhalde gururlana, gururlana- veriyordu. Erdoğan şirket ve banka sahiplerinden bahsediyordu. Karlarını 10 a, 20 ye katlayan banka ve şirket sahiplerinden... (Bunlardan bir tanesi de kızını Tüsiad ın başına getirmiş olan ve ülkedeki medyanın gereğinden fazlasını elinde tutan Doğan muhtemelen. Ayrıca hiçbir gelişmiş demokrasisi olan Batılı ülkede Tüsiad gibi bir kuruluş politikaya bu kadar çok karışmaz ve abuk, sabuk 'statement'lar yapmak zorunda hissetmez kendini)

'E bizim zamanımızda bu kadar para götürdünüz, herhalde bizim de bir minik recamızı kırmazsınız di mi?' babında birşeyler söyledi Erdoğan... Adam bu kadar açık.
Olayın püf noktası bu... Türk halkı yalnız bırakıldı. Ona en büyük ihaneti edenler ama dincilerden çok, ceplerinden başka hiçbir şey düşünmeyen birkaç sonradan görme. Türk kapitalistlerinin çoğu, hatta hepsi sonradan görmedir çünkü Osmanlı da ticareti ellerinde tutanlarda değildi güç. Zaten kapitalizm Türkiye ye Batı dan çok, çok sonra geldi... Eski kommunist ülkelerde de şimdi zengin çok, ama Fransızlardaki tarihi kavrama benzetilebilecek bir burjuva yok, çünkü yok ettiler... Ben burjuvanın yok edilmesini doğru bulmayanlardanım, ilk önce normal şartlarda (!!!) oluşması lazım... Ama normal şartlara izin verilmiyor ki!!! Normal şartlarda kimse Doğan gibi medyada kartel kuramaz... Türkiye deki bütün gazeteler nerdeyse aynı şeyi yazıyor... AKP yi nasıl destekleyeceklerini bilemiyorlar, Ankara da meydanlarda boğazını yırtan halka karşı...
Avrupa Birliği nde eskiden medyada kartele müdahale söz konusu idi, şimdi ne oldu bilmiyorum ama Amerika nın o kanun konusunda baskısı vardı, onu biliyorum...

6 Şubat 2008, Çarşamba

Maalesef bazı sorunlar hiç değişmiyor, bu konunun üstünde daha fazla durmak gerek diye düşündüm.
Bir yatırımcı kazancını arttırmak için öteki kanuni yatırımından kazandığı parayı başka bir yatırıma sevketmekte özgürdür, fakat medyada aynı şey söz konusu olamaz. Çünkü medya herhangi bir yatırım alanı değildir, bütün herkesi ilgilendiren bir alandır...
Eğer bir ülkede devlet varsa, ki tabii Türkiye de yok, o devlet basında çeşitliliği sağlamak ile yükümlüdür. Bu ne demek ? Her gruptan ayrı, ayrı medyaların olması çeşitlilik demektir, yoksa bir tek kişinin 10 tane gazetesi, dergisi, TV Kanalı olması çeşitlilik olmaz.
Sonra medyada çeşitlilik devlet yolu ile de sağlanabilir, çünkü bazı görüşünü beyan etmesi gereken grupların yeteri kadar sermayeleri olmayabilir... Mesela Agos Gazetesi gibi azınlık gazetelerine yardım edilmesi gerekir... Veya daha küçük çaplı çeşitli grupların bir medya fonundan yararlanması gerekir. Zafer Mutlu, Doğan gibilerine 80 lerden sonra 'hodri meydan' yapılması Türkiye yi içinde bulunduğu medya çıkmazına getirmiştir. 'Medya kuruluşu bir şirkettir, gerisi hikayedir.'
mantığı yeterince bilinçli olmayan bir halkta (en çok okunan haberler genellikle seks ve şiddet üzerine olanlardır, ki bu da terbiye edilmemiş bir libidoya işaret eder.) şirketin giderek büyümesini sağlar, ve hatta şirket sermayesi ve politikacı açgözlülüğü birleşerek kendilerini zaten büyük aptallar grubu olarak gördükleri halktan soyutlayarak tamamen kendi çıkar kavgalarına girmelerine sebebiyet verir... Halk parası olmayan ve işin içinde sadece figüran olan faktördür... Bu da bu 'uyanık', 'bitirim', 'girişimcilerin' pek işine gelir. Halkı haber bürolarının önünde kendilerine karşı bağırırken görmek istemezler...
Uzanlar ın bankasının önünde toplaşan halk nedense Uzanlar ın medyaları önünde hiç toplanmamıştır, halbuki Batı da olsa kimbilir neler olurdu... En başından orta çaplı bir aile şirketinden uluslararası bir dolandırıcı çıkarmak, bu kadar kısa zamanda, e tabii ancak Türk 'kurnazlığı' ve 'girişimci ruhu' ile açıklanabilir herhalde... Keh keh... Yoksa kırılgan (fragile) bir ekonomide 'vurgun' yapmanın her şeyin kesin kurallarla belirlendiği dengeli (stabil) bir ekonomiden daha kolay olduğu gerçeği iile hiç ama hiç alakası yoktur... Birkaç Türk fırlaması aynı parayı İsviçre de, İngiltere de yapsınlar da görelim...Parayı yapsalar bile, bu onlara politik güç getirir mi? Veya bu güç ve para kişisel amaçlara mı, kapitalist amaçlara mı, yoksa ulusalcı amaçlara mı hizmet edecektir...Tabii ki mantıken ilk ikisine hizmet edecektir...
Ürdün e, Dubai ye kaçmak artık moda ve bir itibar sebebi dolandırıcılar arasında...
Ama Türk kapitalisti öyle fırlama ve aynı zamanda iyi kalpli bir kapitalisttir ki, kendi payını yabancılarla paylaşmaktan büyük bir zevk alır... Hatta borsa üzerinden ülkenin az biraz karını yabancı dostlarına ikram etmeyi bir tür kapitalist dayanışması olarak görür. EE böyük dünyada Türkler de olmalıdır canım, içimize kapanacak halimiz yok ya... Keh keh... Türkiye en büyük ekonomilerden olacakmış, keh keh...e artık etrafa, çağa uymak lazım canım...:-)
AKP liberallerinin en büyük problemi veya öteki 'liberal' geçinen ama aslında dengesiz ortamları kullanarak 3.dünya ülkesi zengini olma yarışı vermiş olan ve veren bütün 80 sonrası 'zenginlerin' en büyük politik zaafı kendilerini bir sistemin parçası olarak değil, baş aktör olarak görmelerinden kaynaklanmaktadır. Bunda son derece maço ve 'aktivlik' (düşüncesiz aktivlik) üzerine kurulu Orta Asya kültürümüzün bir payı olduğu söylenebilir. Yani onlar kendilerince birşeyleri arkalarında bırakmışlardır ve büyük kahramanlar olarak dünya onları keşfedilmek üzere beklemektedir...
Osmanlı da da aynı zihniyet vardı... Ticari şekilde değil ama güç politikaları üzerinden aynı zihniyet ile battılar... Batı kimlik politikaları üzerine kuruludur, 'kılıcını kuşanan' Anadolulu inanılmaz şekilde saf, doğal ve virildir Avrupalı için. Açıkçası benim için de...Çünkü o inanılmaz etkin kahraman erkek miti saflığı içerisinde yüzyılları atladığınızın farkında değilsiniz... Bu da Anadolu nun dinamizm ismi verilen ama aslında kontrolsüz bir vitalizmden ibaret olan içi kof devamlı öne gitmeye çalışan viril enerjisinin yeterince sağlam temellere oturtulamadığını gösterir... Bu enerji önemlidir ve Türkiye için iyi bir şekilde kullanılması gerekir ama ilk önce herkesin kendini politikanın imperativleri altına sokması gerekir... Politikayı ekonominin imperativi altına sokmaya çalışmak Türkiye gibi bir ülkede gelişme, liberalleşme değil, sömürgecilerin kahyalığını Türkiye de gerçekleştirmektir... Bilirisiniz kendi halkının karşısına yönetici olarak çıkan 'kahya' aslında sahip olduğu güce yabancı kapitalist ile işbirliği yaptığı sürece sahiptir...

Medya sermaye gruplarının halka kendi propagandalarını yapmalarını
sağlayacak bir araç haline gelmişse, ki Türkiye de durum budur, halk yeteri kadar bilgi alamaz, toplum kamplaşır ve gerginlikler başlar.

UMP ve Türkiye

Milliyet 29 Ocak 08
Fransa'da iktidar üyesi 11 vekilden Türkiye karşıtı bildiri
Fransa'da, iktidardaki Halk Hareketi Birliği (UMP) üyesi 11 milletvekili, Türkiye'nin AB üyeliğine karşı çıkılması için bir bildiri yayımladı. Bildiride, ''Türkiye'nin entegrasyonunun, birliğin mali bütçesinde şok etkisi yaratacağı'' ileri sürüldü.
UMP'nın AB işlerinden sorumlu temsilcisi Alain Lamassoure'un girişimiyle kaleme alınan ortak bildiride, ''AB'nin sınırları olabilmesi ve siyasal açıdan varolabilmesi için Türkiye'nin AB üyeliğine karşı çıkılması gerektiği'' kaydedildi.
Fransızlar'ın yüzde 71'inin, Almanlar'ın ise yüzde 66'sının Türkiye'nin tam üyeliğine karşı çıktığı ifade edilen bildiride, Suriye, Irak ve Azerbaycan ile sınırı olan Türkiye'nin, AB üyesi olamayacağı öne sürüldü.
Bildiride, ''Sınırsız bir Avrupa, siyasal Avrupa düşüncesinin ölümü demek'' ifadesi kullanıldı.
''Türkiye'yi AB üyeliğine kabul etmenin büyük bir yanlış olacağı'' görüşü savunulan bildiride, Türkiye'nin birliğe katımının mali açından büyük bir şok yaratacağı ve AB'yi tehlikeye atacağı'' iddia edildi.
Bildiride, ''Türkiye'nin AB'ye entegrasyonunun AB'nin yıllık bütçesinin 4'te 1'ini oluşturduğu ve bu entegrasyonun birliğin mali bütçesini şok edeceği, yeni Avrupa'yı tehlikeye atacağı'' öne sürüldü.
Bildiride, Türkiye'nin katılımının AB çiftçisini yılda 11.3 milyar Avro zarara sokacağı, 1915 olaylarıyla ilgili Ermeni iddialarını kabul etmemesinin de Türkiye'nin AB üyeliği önünde engel olduğu görüşü savunuldu.
Lamassoure dışında bildiride şu milletvekillerinin imzası bulunuyor:
Thierry Briani, Bernard Carayon, Jean-Pierre Decool, Lionnel Luca, Christian Menard, Jean-Frederic Poisson, Philippe Vitel, Richard Mallie, Herve de Charette, Georges Fenech.

Wallerstein Kenya üzerine

"Kenya: Stable Democracy or Meltdown?"



On December 27, 2007, there were presidential and parliamentary elections in Kenya. The outside world was largely indifferent. Then suddenly the headlines spoke of ethnic violence on a large scale. The Western press spoke of the danger of a "meltdown" and the pervasiveness in Africa of ethnic conflicts. There were urgent appeals for the two opposing leaders to come together and make a compromise. This has not yet happened and is unlikely to happen.

What took place? If we start with the immediate situation, it seems rather clear that the opposition party - the Orange Democratic Movement (ODM) led by Raila Odinga - swept the parliamentary elections, and the government party - the Party of National Unity (PNU) led by outgoing president Mwai Kibaki - suffered a major defeat. The Vice-President of Kenya and over 20 ministers in the outgoing government were defeated in their parliamentary candidacies. The PNU elected 42 deputies, less than a fifth of the seats and the ODM won 99.

It seemed reasonable to assume that Odinga beat Kibaki in the presidential election. But after three days of counting, the electoral commission asserted that Kibaki had squeaked in. The immediate reaction in Kenya was that Kibaki stole the election. His furtive swearing-in on December 30, his refusal to allow any serious outside mediator to review the situation, the open doubts of international observers all seemed to point to his attempt to create a fait accompli in the hope that the turmoil will die down. Will it?

For many years now, but particularly in the last five years, Kenya was touted in the Western press and by Western governments as a "stable democracy," unlike so many other African states. One might remember that the other state that used to get this accolade was the Ivory Coast, which has descended into a continuing civil war in recent years. What does it mean to be called a "stable democracy"? It seems to mean a government that is reliably pro-Western and wide open to Western investment. Kenya has fit that bill, as did the Ivory Coast. The Ivory Coast has melted down, and now it seems that Kenya may be doing the same thing.

A look at post-1945 history might explain how naive and unuseful is this kind of assessment. Among the seven states in British East and Central Africa, the only one to have had a serious guerrilla movement was Kenya. It was called the Mau Mau and it took the British many years to suppress it. The Mau Mau were a peasant movement among the largest ethnic group in Kenya, the Kikuyu. The Kikuyu feel they are owed something in return for this insurrection. Mwai Kibaki is a Kikuyu.

After independence, Jomo Kenyatta, the first president of Kenya and a Kikuyu died. He was succeeded by his Vice-President, Daniel arap Moi, a Kalenjin, who proceeded to establish a kleptocratic, dictatorial regime which lasted quite a long time. The Kikuyu were more or less squeezed out of power. So were the second-largest group, the Luo. The leader of the Luo was Oginga Odinga (father of Raila Odinga). He had a socialist program, and his movement was suppressed.

By 2002, the Kenyan people had enough of arap Moi and his Western supporters thought it might be time to encourage a facade of democracy. The one-party regime ceded place to an electoral contest. Kibaki and Raila Odinga joined together with others to establish a National Rainbow Coalition (NRC), dedicated, they said, to ending corruption and ending as well the freeze on distribution of posts and money to only one ethnic group. Kibaki won the election. The people celebrated.

But 2002 was also the moment of Bush's war on terrorism. The United States recruited Kibaki as a key ally. He was rewarded with much outside money, and endless praise from the World Bank and the International Monetary Fund. The years 2002-2007 were a period of considerable economic growth on neo-liberal premises. But Kibaki reneged on all his promises. The economic growth did not filter down to the rural poor and the large numbers in the urban ghettos. Kibaki fired the man he had appointed to expose corruption. And he squeezed out Odinga and other allies in the NRC.

So when there were new elections in 2007, the ODM and Odinga won handily. The fact that arap Moi now endorsed Kibaki was of no use. The ODM emphasized the crass inequalities in Kenya. It called for a renewed war against corruption. And it entered into an understanding with the Muslim community in Kenya that they would stop renditions. It was obvious that this program appealed to the voters, but not to Kibaki. So he stole the election. And the United States and Great Britain are trying hard to make this electoral theft work.

Of course, in the face of such blatant behavior, violence broke out. It took an ethnic form. Somehow the Western press seems to think this is an African specialty. Have they never heard of race riots in the United States? Have they never looked at Catholic-Protestant violence in northern Ireland? What happens in such situations is that the poor in the urban ghettos and the rural area hit out at each other, while the upper strata in their gated communities carry on obliviously.

Raila Odinga is no angel and no revolutionary. But he won the election, and the reason he did was because he was opposing the neo-liberal corruption of Kibaki. Odinga is playing a very restrained role, a bit like that of Al Gore in 2000. And he might be no more successful. Kibaki says that he'll hold new elections if the courts tell him to, but Odinga says that the courts are in his pocket.

So much for stable democracies.

by Immanuel Wallerstein



[Copyright by Immanuel Wallerstein, distributed by Agence Global. For rights and permissions, including

Yakin Doğu Avrupa Amerika

January 27, 2008, NYT
The World
A New France in the New Middle East: Forget Glory

By ELAINE SCIOLINO
PARIS

FOR France, the symbolism could not have been more powerful. On a trip to the United Arab Emirates 12 days ago, President Nicolas Sarkozy announced a decision to open a permanent military base there. It will be France’s first such base in a country that had not been its colony, and will make France the only country other than the United States with a permanent military presence in the Persian Gulf.

French officials portray the move as part of a larger effort by Mr. Sarkozy to project France’s influence throughout the Middle East. In the eight months Mr. Sarkozy has been president, he has visited eight countries in the region, announcing plans to build nuclear reactors, sell weapons, resolve crises and deepen cooperation along the way.

“France is back, yes, France is back,” Foreign Minister Bernard Kouchner said in an interview. “We are pursuing a policy that represents something new — activism, realism, involvement, even confidence.”

New, for sure. But maybe not quite grand, at least in the sense of a sweeping vision. Some people here, and in the Middle East, have even begun to wonder in just what direction all this energy and motion will take France.

In France’s days of empire, it was in the Arabic-speaking lands that the country’s dreams were most ambitious. But beyond North Africa and Lebanon, some of its boldest ventures were thwarted. Napoleon landed nearly 40,000 troops in Egypt in 1798, but the occupation ended in 1801. A more lasting presence came in 1830 when the French Army landed in Algeria, beginning an era of primacy over western North Africa. After World War I, France assumed control of Syria and Lebanon. But after World War II came humiliation and defeat — first in the 1956 Suez war, then the long war to hold onto Algeria.

Since then, France has played a key role in the Arab world only episodically.

Now, the American setback in Iraq, the winding down of the Bush presidency, a longing in the region for an alternative to American power, a turn inward by Britain’s new leaders and soaring prices for oil have created opportunities for Mr. Sarkozy.

President Sarkozy is seizing them in a distinctly post-imperial style; he defines the region as a mosaic to be worked on bit by bit, not as one huge prize that, if won, would restore France’s lost glory. So this is not about nostalgia. Nor is it an effort to lump the Muslim world into one great “arc of crisis” from Morocco to Bangladesh due to the never-ending terrorist threat, even though France’s foreign intelligence service tends to do just that.

In fact, Mr. Sarkozy has defined his approach in contrast to such thinking. “There are many Muslim and Arab worlds,” he wrote in “Testimony,” his 2006 campaign book. “The very concept of an ‘Arab policy’ is nonsense.” The goal, he said, is not to “be blinded by a unity that is only virtual.”

His approach is also personal, reflecting his hyperactivism, his passions and his determination to promote French business around the world. One example is his rejection of a conviction enunciated by his predecessor, Jacques Chirac, that the overriding priority in the Middle East had to be resolving the Israeli-Palestinian struggle. Mr. Sarkozy is more preoccupied with Iran, defining Iran’s nuclear activities as the world’s most challenging crisis.

Gone also is France’s automatic distancing of itself from the United States and Israel; when Mr. Sarkozy calls Israel “a friend,” the Israelis seem to believe him. And while Mr. Chirac spoke of the need for a “multipolar world,” with Europe as one pole, Mr. Sarkozy has tempered that notion with talk about France’s place within its “Western family,” an expression welcomed in Washington.

But will such an idiosyncratic approach work? A number of Mr. Sarkozy’s initiatives have already ended in stalemate, if not failure. A visit here by the Libyan leader, Col. Muammar el-Qaddafi, in which he openly criticized his host — and prompted the closure of the bridges over the Seine when he suddenly decided to take a boat ride — was widely seen as humiliating. Mr. Kouchner’s numerous trips to broker an end to the political crisis in Lebanon have been dismissed by even some supporters as a waste of his time.

“There is no vision, no strategy here, only a new style based on the president’s personal intervention and charisma,” said Olivier Roy, a scholar on the Arab and Muslim world and author of the forthcoming “Politics of Chaos in the Middle East” (Columbia University Press). “And this emotional factor has exaggerated the sense that there is a change in France’s foreign policy.”

At home, Mr. Sarkozy has faced criticism for breaking with France’s hallowed secular tradition by talking a lot about God — not only in Rome, but also in Saudi Arabia. He has been criticized as well for failing to make human rights a centerpiece of his recent meetings with Colonel Qaddafi.

And he has stated that his goal is not to democratize the world. Stressing the importance of political diversity during a news conference early in the month, he said: “Why diversity more than democracy? Because when you fight for democracy, certain countries say, ‘Ah! Post-colonial! You want to impose on us the system that is yours!’ ”

If there is one policy line that does stand out, it is Mr. Sarkozy’s pitching of French nuclear energy. France is second only to the United States in building nuclear power plants, and Mr. Sarkozy argues that Muslim and Arab states in principle have the same right to civilian atomic energy as any other part of the world.

This policy paradoxically risks encouraging Iran to continue enriching uranium — in violation of Security Council resolutions — as part of what Iran claims is only a peaceful nuclear energy program. Nevertheless, Mr. Sarkozy has signed a cooperation deal with the United Arab Emirates, the first step in building a $9 billion nuclear reactor there, and he has offered civilian nuclear cooperation to Saudi Arabia, Algeria, Egypt, Libya, Tunisia, Jordan and Morocco. In the wake of criticism that transfers of nuclear technology anywhere could be used on bomb programs, French officials rushed to make clear that it could take 15 years before those reactors are built, and to add that in some of the countries, they probably won’t be built.

All this activity, together with its inconsistencies, has attracted bemused comments from abroad, and signs from Mr. Sarkozy that he can answer them with a hint of humility — or humor. Last month, a French newspaper quoted King Abdullah of Saudi Arabia as having said: “President Sarkozy resembles a dashing and high-spirited thoroughbred, but like all thoroughbreds, he should submit to be reined in to find his balance.”

When Mr. Sarkozy landed in Riyadh two weeks ago, he greeted the king with the words: “The high-spirited horse is happy to see his great friend so wise.”

Ukrayna

''Ukrayna'nın Nato üyeliği, ilişkilerimizin ciddi düzeyde bozulmasına yol açar''
Ukrayna'nın üyelik için NATO'dan gerekli adımları atmasını istemesi, Rusya tarafından sert tepkiyle karşılandı.
Rusya Dışişleri Bakanlığından yapılan açıklamada, ''Ukrayna'nın NATO ile olası entegrasyonu, Rusya ile Ukrayna arasındaki çok yanlı ilişkilerde ciddi düzeyde bozulmaya yol açacaktır. Gerekli önlemleri almak zorunda kalacağız'' denildi.
Açıklamada, ''Ukrayna'da bugünkü iktidarın NATO ile yakınlaşmayı, Rusya ile iyi komşuluk ilişkilerine tercih ettiği'' kaydedildi.
Ukrayna, geçen hafta NATO'ya, ''üyelik için yeni bir adım atmaya hazır olduğunu'' bildirmiş, Başbakan Yulia Timoşenko, İttifaka gönderdiği mektupta, ülkesinin üyelik sürecinin bir aşaması olan ''Üyelik Eylem Planı''na kabulünü istemişti.

No to Pope in 'La Sapienza', Rome, Italy

İtalya Vatikan ın olduğu ülke ve katolik bir ülke. Ama aynı zamanda laik ve bilimin dincilerin gölgesinden kurtulmak için oldukça ciddi savaşlar verdiği bir ülke.
Ünlü bilimadamı Galileo ya engizisyon mahkemesi tarafından yapılan muamelenin haklı (!) olduğunu bu çağda bile savunabilecek kadar küstah olan Papa Ratzi Roma daki 'La Sapienza' üniversitesine öğrenci barikadları sayesinde sokulmadı bile.

Yukarıdaki linkte BBC nin konu ile ilgili haberi var.

Bilimadamlarının da desteklediği protestoda Güney Almanya lı (Bavyera Eyaletinden) eski kardinal Ratzinger in düşünür Paul Feyerabend ı referans vererek (ki bu nasıl oluyor anlamıyorum) Galileo ya yapılan muamelenin haklı olduğunu ilan etmesi eleştiriliyor ve bilime bu şekilde yaklaşan bir insanın bir öğretim yılını açmak için konuşma yapmasının laik bir yaklaşım olmayacağından bahsediliyor.

***

Kısa bir süre önce Bavyera Eyaleti nden geçerken Bavyera Radyo sunda her zamanki gibi sevgi ile bahsediliyordu Ratzinger den. Ordakiler için Ratzinger mahalli bir yerden uluslararası bir makama çıkmayı başarmış bir hemşeri, anladığım kadarı ile. Haberlerdeki ilk haber iki oğlunu öldüren anne idi ve hemen sonrasında Ratzinger in Aziz Stephan Günü dilekleri vardı. İlginç bir haber ikilisi diye düşünmüştüm.
Eski Kardinal Ratzinger medya starlığına ilk büyük adımını Regensburg Konuşması ile attı. Gazetecilikteki 'Only the bad news are good news.' sözünü içselleştirmiş olacak ki, negativ haberlerle de olsa medyada yer almasının kendisine puan getireceğini düşünüyor tahminen.
Bir italyan profesörün dediği gibi Papa üniversitede konuşturulmamasını kendini 'zavallı kurban' durumuna düşürerek kullanmayı da düşünüyor olabilir.
Genellikle papalar ile uğraşmam ama Ratzinger in Regensburg Konuşması unutulacak bir konuşma değildi. Katolik kilisesinin sabit fikirli olma ve geleneksel kin gütme prensibinin eşsiz bir örneği olarak saklanmalı bence...

***

Bunun dışında her yerde artan bir dincilik var. Türkiye nin gündemindeki haberler de üzücü. Ama herkes AKP gibi bir partinin oluşmasında Almanya nın ve A.B.D. nin büyük katkısı olduğunu biliyor. AKP kadrosu nasıl Erdoğan a sadık, genellikle işinin ehli olmayan, insanlardan oluşuyorsa, Türkiye de aynen bu şekilde bir kadrolaşmanın olmasını isteyen bazı güçlere karşı Erdoğan ve Gül ün 'kul' oldukları biliniyor. Yani nasıl kendileri hiyerarşik bir düzende yaşıyorlarsa o hiyerarşiyi emir alırken de uyguluyorlar ve bunu doğru buluyorlar... Onlara göre dünyanın düzeni böyle işliyor... Adam adama görüşmek sistem düşüncesini tanımayanlar için bir ayrıcalık sanılıyor. Halbuki Batı da sistem bireyden üstündür, hele hele devlet sistemi. Amerikan Büyükelçi sinin 25 dolları aşan bir hediye alması söz konusu olamıyor ama Gül ün ve Erdoğan ın Amerika daki yemek haberlerinin basına sızdırılması bile bir garsonu işinden edebiliyor... Çünkü aslında ne yaptıkları, ne ettikleri bilinmesin, onlar eski hükümranlıklardaki gibi yaşasın istiyorlar... Suudi Kral dan gelen hediyeler de cabası... Hoşgeldin eski doğu imparatorlukları... Yüzyıllardır bu yüzden batmakta olduklarını hala anlamıyorlar herhalde...
***
Laiklik bence her yerde A.B.D. ve İngiltere nin beraber estirdiği faşist dalgalanmalar yüzünden krize girdi. Bakalım kendileri ne zaman krize girecekler.

***
Sistem ve birey konusu felsefe ve psikoanaliz açısından da hep aklımda olan bir konu...
Bizim dinciler genellikle iyi niyetli ve saf oluyorlar. Evet çıkarları konusunda uyanık ve çok hırslılar ama yine de inanılmaz köylü bir tarafları oluyor genellikle. Nedir bu köylü taraflar ?
Hiyerarşi kırsalda çok önemlidir. Hiyerarşi ve 'büyüklere' saygı aslında tam olarak kültürel bir şehir hayatına geçememiş olmanın getirdiği bir gerekliliktir. Çünkü hiyerarşi olmazsa 'düzenin' bozulacağına inanılır. Tabii ki bu 'düzen' anlayışı kültürel güçten çok kaba güce dayanır. Bu yüzden mesela kırsalda (hem Avrupa da, hem Türkiye de) erkek olmak daha önemlidir. Çünkü erkek doğal bir güç kaynağı olarak görülür. Zihinsel güç sadece doğa kurallarının işlediği bir yerde anlaşılması güç bir kavramdır, çünkü görülmez.
Bilim, sanat olmadığından veya az geliştiğinden maddeye düşkünlük vardır. Bizim işçilerin çoğuna bir tane kitabı zor aldırırsın ama cep telefonu ve araba için aç bile yatarlar...
Batılılar bu 'çocuk-insanların' (Hermann Hesse nin bir kavramıdır) zaaflarını çok iyi biliyorlar... Ama kendileri zaafkar insanlar değillerdir. (en azından çoğu) Sistemleri buna izin vermemek üzere düşünülmüş.
Çünkü Batı zihinsel gücü maddeye çevirdi, eski adi simyacıların düşü idi bu. (Gerçek simyacılıkla ilgisi olmayabilir, ama biz gerçekten burada değersiz bir metal üzerinden değerli metal kazanma fikrinden bahsediyoruz.) Yani Batı burdaki doğu maddeciliğinden uzaktır. Tabii ki bunun doğuluların kendilerini köle yapan bir zaafları olduğunu biliyorlar.
Doğulular bunu biliyor mu, bundan emin değilim. Onlar bütün herkesin bence kendileri gibi olduğunu zannediyorlar ve zaten alışkanlıkları olmadığı üzere bu dünyayı fazla kafa yormadan terk etmek istiyorlar...
Çoluk, çocuğa karışıp mal biriktirmek pek çok kişinin genel arzusu... Bence bu arzu kırsal da şehirden daha fazla ve doğuda batıdan daha fazla... Genel olarak bu tandans sağ ideolojide soldan daha fazladır. Genel olarak fazla beyin gerektirmeyen bu yaşama şekli kapitalistlerin de farecikleri için en uygun gördükleri yaşama şekli oluyor... :-) Biraz peynir, haydi hop, hop...Böylelikle çok büyük kitleleri yönetmek kolayca mümkün oluyor... Vahşi kapitalizm, kırsal hiyerarşi anlayışı ve dincilik (dindarlık değil dincilik diyorum. Dindarlık pozitif bir kavram olabilir ama dincilik, madde için maneviyattan vazgeçmektir.) sağ ideolojide sarmaş, dolaş, kuzu sarması şeklinde her yerde karşımıza çıkıyorlar... Bilim ve din ile ilgileri yok, politika ve para ile ilgililer...

devamı daha sonra....

Belçika nın kimlik krizi

Belgians angered by political deadlock march to promote national unity

The Associated Press
Sunday, November 18, 2007

BRUSSELS: About 25,000 people marched Sunday in the Belgian capital to vent their anger about a linguistic deadlock that is preventing a government from taking office and has stoked fear that the nation of Dutch and French speakers may break apart.

The demonstrators - Francophones and Dutch-speakers - gathered at a park in Brussels to sing the national anthem and hear others implore politicians to work for Belgian unity. Many carried the Belgian national flag.

The protest at the soaring arch marking Belgium's independence from the Netherlands in 1830 was organized by Marie-Claire Houart, 45, a civil servant from the city of Liège.

Her petition calling for unity has been signed by 140,000 Belgians in recent weeks. It urges politicians "to stop wasting money at our expense on quarrels that interest only a small minority."

The issue of more self-rule for Belgium's Dutch- and French-speaking regions has deadlocked attempts to form a center-right government since elections June 10.

All parties representing Belgium's 6 million Dutch speakers want more regional autonomy. Some seek outright independence. The 4.5 million Francophones in Belgium believe enough federal powers have been devolved in the past 25 years to Dutch-speaking Flanders and to Wallonia, the poorer, French-speaking south.

The protest was a rare sight, with scores of Belgian flags of varying sizes dotting the crowd gathered below the vast Cinquantenaire arch. The demonstrators had walked there from the center of Brussels, the officially bilingual but overwhelmingly Francophone capital, which has long been a focal point of linguistic strife in the country.

The demonstration came on the 161st day after elections in which Christian Democrats and Liberals won 81 of the 150 parliamentary seats. Despite that majority, the would-be partners - split into Dutch- and French-speaking camps - have been unable to form a government.

Worsening the situation was a vote on Nov. 7 by Flemish legislators to break up a bilingual, Brussels-area voting district against the wishes of all Francophone politicians.

Sarkozy wants everyone to have nuclear power - French nuclear power

'Sarkozy wants everyone to have nuclear power - French nuclear power'
Bu başlık IHT den. Pek hoşuma gitti. Bu ama uzun zamandan beri olan birşey...Fransızlar nükleer enerjide kendileri için karlı bir sektör görüyorlar.


Sarkozy wants everyone to have nuclear power - French nuclear power
By Katrin Bennhold
Thursday, November 15, 2007

PARIS: Six months into his term, President Nicolas Sarkozy is aggressively pursuing a new policy to give Muslim countries access to nuclear power - and win lucrative contracts for France's energy champions in the process.

After signing a memorandum of understanding with Libya in the summer, Sarkozy struck a preliminary cooperation accord with Morocco last month. Diplomats say he is planning to discuss nuclear power during trips to Algeria in December and Saudi Arabia in January.

Between them, state-controlled nuclear power giant Areva and Electricité de France are also talking to Jordan, the United Arab Emirates, Turkey, Yemen, Egypt, Qatar and Tunisia. Regional cooperation on nuclear power is a pillar of the president's diplomatic pet project - a Mediterranean Union gathering countries in North Africa, the Middle East and southern Europe into a bloc.

Sarkozy's strategy on nuclear power is emblematic of his declared ambition to conquer new markets and reassert influence in a region that is home to many former French colonies. It also goes to the heart of a 21st century dilemma: Rising concerns about energy security and climate change are fueling a global comeback in nuclear energy just as proliferation has surged to the top of the political agenda - particularly in relation to another Islamic country, Iran.

Indeed, the West - with Sarkozy playing a prominent role - is pressing for ever tighter sanctions against Tehran on suspicions that its nuclear power plan masks an effort to get the nuclear bomb.

"The growing interest in nuclear power requires an appropriate response in the non-proliferation system," Annalisa Gianella, personal representative on proliferation of Javier Solana, the European Union's foreign policy chief, said in a telephone interview. The challenge, she added, is to avoid increased military use.

Nowhere is this challenge more acute than in the Muslim world, where security concerns are inflated by growing Islamic militancy - and, in the case of some Sunni Arab nations, by rivalry with a Shiite Iran, plus suspicion of a nuclear-armed Israel. There is also a widespread perception that the West is reluctant to share nuclear technology - which in turn fosters militancy.

Sarkozy voiced the challenge quite starkly in a speech Aug. 27 outlining foreign policy priorities. "Preventing a confrontation between Islam and the West is helping Muslim countries, as France proposes, to access the energy of the future: nuclear power," he said. Failure to do so, he warned, would lead to "an explosion of terrorism."

Reaction has been mixed. Some security experts warn of terrorist groups targeting nuclear installations or transports, others of the rivalry between Arab nations and Iran on uranium enrichment, a technology that can produce weapons-grade material.

"The Saudis are terrified of Iran acquiring nuclear weapons and will almost certainly try to acquire nuclear weapons, too," said Richard Perle, chairman of the Defense Policy Advisory Board in President George W. Bush's first term who is now a resident fellow at the American Enterprise Institute. "We need to do a lot of work on safeguards before we start building reactors in countries where the risk of proliferation is high."

Gianella, by contrast, welcomed the French initiative "because the French are proving that there is no denial policy against Muslim countries." In an e-mailed response, Dennis Spurgeon, assistant secretary of nuclear energy at the U.S. Energy Department observed more generally: "The United States supports the expansion of nuclear energy for peaceful purposes worldwide."

Out of 439 reactors now operating in 30 countries, only two are in a Muslim nation, Pakistan, according to the International Atomic Energy Agency. A third plant is under construction in Pakistan with help from China, while Iran has been working on its first reactor with Russian support.

In recent months, at least a dozen other Muslim countries have expressed interest in nuclear power. Solana, attending a meeting of ministers from around the Mediterranean on Nov. 6, said he was "struck by the fact that in the past year countries such as Morocco, Egypt and Jordan have started ambitious nuclear programs, something that was unthinkable only two years ago."

The change has sent Western governments and international institutions scrambling to tighten policing without violating the right of signatories to the Nonproliferation Treaty to nuclear technology for civilian purposes.

The emerging consensus is that countries wanting to launch their own civilian program should get access to nuclear fuel, but not the enrichment technology that can yield nuclear fuel but also weapons-grade material.

Britain has floated the idea of international bonds to guarantee access to nuclear fuel. Solana, who is convening an international meeting on the issue in January, has urged the creation of an international enrichment center under "multilateral supervision" that gives "all states equal access to fuel at competitive prices." Mohamed ElBaradei, head of the IAEA, has suggested that his agency could supervise an international enrichment site.

Meanwhile, developing countries want to avoid depending on a handful of wealthy nuclear powers, and companies in France, Russia, the United States or Japan are eager to secure their share of a new nuclear power market.

"If we don't sell nuclear energy to these countries, the Russians will," said François Heisbourg, director of the Foundation for Strategic Research.

Sarkozy has been the most vocal head of state in touting his country's nuclear know-how. According to an Areva employee who insisted on anonymity but had heard the remark, the chief executive, Anne Lauvergeon, joked that with Sarkozy in the Élysée palace, Areva could "get rid of its sales department."

For now, the most profitable markets for Areva and EDF are in East Asia, a company spokesman said. There are 33 reactors under construction worldwide, nearly half of them in Asia, according to the World Nuclear Association. Forty of 94 planned reactors are in China and India alone.

But North Africa and the Middle East are a tantalizing longer-term prospect: Several of the countries have gas and oil reserves and are awash in dollars thanks to high energy prices. They prefer to export their fossil fuel at high prices rather than using them up at home - and want to prepare for when reserves run out.

This is an article from İHT. I didin t understand the comment 'President Ahmedinecad' made, but I have published it. What has your comment to do with this article, President?

I also didn t understand the question of your comment. But I can say very generally that everybody reads Bible or Quran literally. Forget about this!!!!!!!! These are the texts you have misunderstood. You don t understand these texts if you take them like a normal book. It is completly unimportant if the son to be sacrificed calls Isaac or Ismael or Jesus or Muhammed or etc.,,, People missed the main idea abaot these texts... It is not a book of history lesson...

IAEA ve Tahran

Iran not in clear if U.N. report only partly good: U.S.
Wed Nov 14, 2007 3:37pm EST
By Mark Heinrich

VIENNA (Reuters) - The United States signaled on Wednesday that partial Iranian cooperation with U.N. nuclear investigators would not be enough to stall steps towards a third round of sanctions against Tehran.

The International Atomic Energy Agency is likely later this week to report some improvements in Iranian nuclear transparency in keeping with Tehran's pledge in August to defuse suspicions it has a covert atomic bomb program.

In a gesture aimed at slowing momentum towards sanctions, Iran has turned over a blueprint showing how to mould uranium metal into spheres to fit into nuclear warheads, fulfilling a key demand in a four-year-old IAEA inquiry, diplomats said.

But the blueprint alone does not resolve outstanding questions about the nature of Iran's program which Tehran says aims only to produce electricity not armaments.

Gregory Schulte, U.S. envoy to the IAEA, said the agency's 35-nation Board of Governors and Security Council members would not be content to "see a little bit more information here, a little more there" from Iran in the report.

"Selective cooperation is not good enough," he told reporters at the U.N. watchdog's Vienna headquarters.

"When we read this report and evaluate Iran's cooperation, the standard we will look for is full disclosure and also a full suspension of their proliferation-sensitive activities."

An IAEA board meeting next week will debate the report.

Iran apparently provided documentation to help explain its work to develop centrifuges that enrich uranium, diplomats said.

But it may not have granted IAEA access to workshops or key Iranian officials for interviews to verify the work did not have military ends, said diplomats monitoring the hush-hush inquiry.

"The operative word there is partial (cooperation). There is a long, long list of questions," said State Department spokesman Sean McCormack.

"Answering one question among several pages worth certainly doesn't, in my book, count as full cooperation which is what the IAEA board of governors said that it is looking for."

Six world powers agreed in September they would have the U.N. Security Council vote on wider sanctions unless reports by the IAEA and the EU's top diplomat showed Iran had come clean on its program and was moving to suspend it.

NO NUCLEAR SUSPENSION ON HORIZON

The European Union's Javier Solana is widely expected to confirm in his report on recent talks with Iran that it remains unwilling to consider a suspension.

Some diplomats said the IAEA report could cite just enough new examples of Iranian cooperation for Russia and China to argue for further deferral of sanctions to allow more time for the transparency process, which has no deadlines, to work.

"The IAEA report won't be too bad for the Iranians," said a European diplomat accredited to the IAEA.

"The end result will make it very difficult for the six (powers) to speak in one voice on the next steps, because the report may be enough to satisfy some, but not satisfy others."

Russia and China, both with Security Council vetoes, want to keep strong trade ties with Iran and say isolating the Islamic Republic could lead to wider Middle East conflict.

"The start of talks between Iran and IAEA is bringing some results," Russian Foreign Minister Sergei Lavrov told a news conference during a visit to Slovenia on Wednesday.

Referring to the imminent IAEA and EU reports, he said: "We all have to concentrate on a positive approach ... rather than on various announcements, prognoses, etc."

McCormack said movement towards a third round of sanctions was not moving as quickly as the United States would have hoped.

"I'm not going to make any secret of the fact that we would have wished that this process had moved forward and we would have already had the third resolution in our rear-view mirror at this point. We don't. We are making some progress," he said.

Ukrayna daki CIA kampları soruşturulacak

EU inquiry into CIA prisons to be reopened
Wed Nov 14, 2007 11:38am EST
STRASBOURG, France (Reuters) - European Union lawmakers will reopen an inquiry into secret CIA flights and prisons in Europe after lackluster cooperation from EU capitals and new evidence of such activities in Ukraine, deputies said.

EU lawmakers closed a first probe in February by accusing European governments and secret services of accepting and concealing secret U.S. flights carrying terrorism suspects across Europe.

Critics said they had produced no conclusive proof.

European Parliament members Giulietto Chiesa and Claudio Fava said on Wednesday the assembly's civil liberties committee would try to get further answers from EU governments accused of allowing the U.S. Central Intelligence Agency to house, interrogate and transport prisoners on European soil.

They cited a documentary by a Russian television journalist, Arkadij Mamontov, as showing new evidence of a secret prison and flights in Ukraine, a neighbor of the 27-nation EU.

Chiesa said he did not have independent evidence to back up the documentary by the pro-Kremlin public broadcasting station RTR, which he said showed footage of a secret prison and interviews with people who helped build it.

"There has been already a decision to have a new continuation," of the investigation, he said. "Ukraine and also many European governments collaborated with (the) CIA in this... and we want to know who is responsible."

A spokeswoman for Ukraine's security service, Marina Ostapenko, said: "There are no foreign prisons on Ukrainian territory, nor have there ever been, nor could there ever be."

Fava was the author of the highly critical European Parliament report on CIA secret prisons earlier this year.

(Reporting by Jeff Mason and Ron Popeski; Editing by Ingrid Melander)

Nisan 1994 Ruanda Katliamı yine gündemde

Ruanda da tam olarak ne olduğunu biz uzak ve karışmayan ülkeler ne kadar anladık, çok merak ediyorum.
Tutsiler ve Hutular ın birbirleriyle kavga ettiklerini duyduk... Ama Güliver in maceralarındaki isimler gibi geldi, geçti bunlar hafızamızdan. Hiç unutmam NYTimes da seneler evvel bir başlık vardı: 'About Turks and Kurds' diye. Herhalde onlar da bu isimleri tuhaf yabancı halkları benim Afrika da bana hiçbir şey ifade etmeyen kabile isimlerini algıladığım gibi algılıyorlardır diye geçmişti aklımdan....

***

14 Kasım 2007

PARIS (Reuters) - A French court approved on Wednesday the handover to a U.N. court of a Rwandan genocide suspect accused of coordinating the massacre of up to 25,000 people in one incident.

Dominique Ntawukuriryayo, 65, had been living in France and was detained by French police in the southern town of Carcassonne last month.

Although a Paris appeals court approved his handover to the International Criminal Tribunal for Rwanda in Arusha, Tanzania, he will not be transferred immediately as his lawyers have decided to appeal against the decision.

Ntawukuriryayo was sub-prefect of the town of Gisagara in the southern Rwandan province of Butare during the 1994 genocide in which some 800,000 ethnic Tutsis and moderate Hutus were killed. He is charged with genocide, complicity in genocide and inciting the public to commit genocide.

According to the 2005 tribunal indictment, Ntawukuriryayo played a central role in a massacre at Kabuye hill near Gisagara in which thousands of Tutsi refugees were rounded up and ordered to go to a hill where they were told they would be safe.

Ntawukuriryayo organized soldiers and militias to go to the site to kill them, it says.

"As a result of his actions, Dominique Ntawukuriryayo was responsible for the death of as many as 25,000 Tutsi refugees who were killed at Kabuye hill during the period of 21st to 25th of April 1994," the indictment said.

(Reporting by Thierry Leveque; writing by Francois Murphy; editing by Elizabeth Piper

19 Kasim 2007

Ruanda da da olanları herşey bittikten sonra anlamaya çalışıyoruz. Ruanda örneği ile bugüne kadar bu konu ile hiç ilgilenmemiş insanlar ilgilensin isterdim. Bu konuda hiçbir şey bilmeyen, olaya dışardan bakan Batı dışı bir toplumdan gelen birisi olayı nasıl görmeli ? Bir kere bölgeden haber veren Batı dışı kaynak var mı? Bunu bile bilmiyoruz. Bu önemli birşey. Yine de Batı medyasının belli standartları olduğunu biliyoruz. Yani güvenmekten başka çaremiz yok kendimiz daha iyisini yapamıyorsak.
'Huttu (Hutu), Tuttu (Tutsi)' gibi kelimeler bana açıkçası hiçbir şey ifade etmiyor. Bu olayın iyi tarafı. Evet, bu kelimelerin birçok kişiye hiçbir şey ifade etmemesi olayın iyi tarafı. Çünkü tarafsızlık bence böylelikle kolaylaşıyor. Aslında Türkiye deki insanların anlamasını istediğim şey nasıl bir çoğumuza 'huttu', 'tuttu' gibi kelimeler birşey ifade etmiyorsa, aynen 'turk' ve 'kurd' gibi kelimeler de aslında Batı daki sıradan insana hiçbir şey ifade etmiyor.
Ruanda ya dönelim. Muhtemelen suni olarak yaratılmış ülkeciklerden bir tanesi Afrika da. Bölgeye ilk giden Batılı Alman Kont Von Goetzen imiş 1894 yılında. (Tabii bu bilgiler de internetten) Almanlar ordaki ufak kasabanın şefini kafaya almışlar anladığım kadarı ile. Yine tabii misyonerlik üzerinden. 'Beyaz Babalar' diye misyonerler yollamışlar oraya. Resmi dil ile oranın yönetimi savaşmadan Almanya ya bağlı olmayı kabul etmiş 1899 yılında. Tabii bu öteki Avrupalı kabilenin işine gelmemiş. Belçika Almanya nın gözünün önünde bir yere göz dikmesine tahammül edemezdi. Komedi aslında misyonerler aracılığı ile kafaya aldıkları Afrikalı lara neden Avrupalı hiristiyan 'kabilelerin' kendi aralarında durmadan savaştığını anlatamamaları...
Yine de Ruanda nın yüzde 85 ini 'hiristiyan' yapmayı başarmışlar. Dil de İngilizce veya Fransızca olmuş. Irak ta Allahtan kürtler vardı, böyle bir çabaya gerek kalmadı.:-)
Aynı işi onlar da görürler nasıl olsa...
Biz yine kaldığımız yerden devam edelim. 1915 yılında Zaire deki Belçika askerleri ufak Alman grubu ülkeden çıkartıyor ve hakimiyeti ellerine geçiriyorlar.
Halkın çoğunluğu (Batılı kaynaklara göre) Hutu imiş, yönetenler ama Tutsi imiş. E olmaz tabii, demokrasi gelmesi lazım oraya... :-) Keh keh...
Batılılar yine en sevdikleri şeyi yapıyorlar ülkedeki aptalları kendi boyundurukları altına alıp, yönetenlere karşı ayaklandırıp, silahlandırıyorlar. Bir tür halk devrimi 'özgürlük' ve 'demokrasi' için... Keh keh... Nedense Tutsiler ülkedeki Avrupalı kabile şeflerinden pek hoşlanmıyorlar ? Neden acaba ? Halbuki sahip olmadığı her zenginliğe askeri üstünlük ile sahip olmak ve oraya 'demokrasi' ve 'özgürlük' getirmek her Avrupalı kabile şefinin doğal hakkı değil midir?
Yavaş, yavaş ülkenin yönetimini ellerinde tutan Tutsiler öldürülmeye veya ülkeden sürülmeye başlanıyor. 1959 yılında Belçika destekli Hutular 160.000 Tutsi yi 'hallediyor'. 'Hallediyor' derken bir kısmını öldürüyor ama çoğunu ülke dışına sürüyor. Ülkeden atılan Tutsiler birleşip tekrar saldırıyorlar. Bunun üzerine Batılılar olayın tam olarak 'hallolmadığını' anlayıp, ateşkes ile zaman kazandıktan sonra, Hutululara 800000 Tutsiyi öldürtüyorlar. Sonra da 'ahh vahh' yapıp, 'Biz küçük bir katliama sebep olduk, hadi aranızda zengin olanlarınız para versin de, durumu biraz olsun iyileştirelim.' yapıyorlar... Katliam öyle ucuz birşey değil tabii... Öldürtmek de, iyileştirmek de para gerektiriyor...

Danimarka da Rasmussen tekrar seçildi.

NYTimes

November 14, 2007
Danish Prime Minister Narrowly Wins 3rd Term

By CARTER DOUGHERTY
COPENHAGEN, Nov. 13 — Anders Fogh Rasmussen, the center-right Danish prime minister who presided over a thriving economy and steered his country through a global uproar over cartoons depicting the Prophet Muhammad, narrowly won his third term in office on Tuesday.

Mr. Rasmussen’s coalition government, consisting of his Liberal Party and the Conservative Party, will probably have to include a new pro-immigration party, the New Alliance, which also espouses cuts to Denmark’s high income taxes. He will also need the support of the far-right Danish People’s Party to pass legislation.

Those alliances will make his task of forming a new government more complex in a country where support for tight border controls and the welfare state runs broad and deep.

With 99 percent of the vote counted, the governing bloc had won 89 of the 179 seats in Parliament, and the New Alliance Party had won five, The Associated Press reported. The opposition Social Democrats got 81 seats, The A.P. said.

To make this new constellation work, Mr. Rasmussen will have to weld together two very different allies. The Danish People’s Party, which supports the government but holds no ministerial positions, takes a hard line against immigration and Denmark’s generous welfare state.

The New Alliance, a party that is barely six months old and whose voters are mostly affluent urbanites, wants to ease restrictions on immigration and has proposed lowering the current top income tax rate of 63 percent to 40 percent.

Its handful of seats in Parliament, the Folketing, will give it a small but king-making role.

New Alliance is led by Naser Khader, a Syrian-born Danish citizen who became a prominent spokesman for greater tolerance in the Muslim world after widespread violence in response to a series of caricatures of the Prophet Muhammad in Jyllands-Posten, a leading Danish newspaper.

Mr. Rasmussen called elections late last month, aiming to profit from a strong economy and the star power of “flexicurity,” the name given to the Danish model of a strong welfare state combined with easy hiring and firing. The jobless rate in Denmark is 3.1 percent, the lowest in over three decades, and the economy grew by 3.5 percent in 2006.

The prime minister has also had broad support for his tight immigration policies. When he took office in 2001, and again when he last won re-election in 2005, he pledged to keep a lid on immigration and asylum, and both have plunged during his terms.

The Social Democrats’ leader, Helle Thorning-Schmidt, a former member of the European Parliament, campaigned on a platform of support for the welfare state.

Perhaps surprisingly in the current international environment, Denmark’s military commitments in Iraq and Afghanistan played marginal roles in the election campaign, which lasted less than a month.

Denmark removed its ground forces from Iraq last year, though a small air force contingent took their place. Likewise, all the major parties support the country’s presence in Afghanistan, where Danish troops fight alongside the British in the volatile southern provinces. Even the recent deaths of three Danish soldiers have not broken that consensus.

Instead, the campaign quickly fell under the shadow of the New Alliance’s impact on Denmark’s complex electoral mathematics, which are driven by the need to forge coalitions.

Though New Alliance first promoted its tax-cutting plans, it has since emphasized the need to relax immigration rules, perhaps one reason it lost ground in opinion polls conducted over the past two weeks.

Mr. Khader “looked like our savior for a while,” said Helle Wagner, 35, a business student in Copenhagen. “But his message was not clear.”

Galatasaray Helsingborg

Dün akşam maç vardı. Türkiye de sanki insanlar bütün hayal kırıklıklarını maçın sevinci ile unutabiliyorlar. E bu da güzel birşey tabii, yapabilene... Maç hakkında değil, İsveç hakkında yazmak istiyorum. İsveç son zamanlarda Istanbul da çok 'present'. Bu lafın türkçesini bilmiyorum, yani İsveç liler aktiv bir şekilde her alanda görülüyorlar Istanbul da. Bir kere IKEA Istanbul da ikinci mağazasını açtı ve eminim birincisi kadar kalabalıktır. Ama o insanlara sorsan İsveç bayrağı nasıldır, İsveç nerdedir diye bilmezler...
Düşünün devamlı girip, çıktıkları mağaza kocaman bir ulusal anıt halinde önlerinde dururken, ben eminim gidip mikrofon ile girip çıkanlara sorsam, tam da mağazanın önünde İsveç in bayrağının renklerini ve şeklini bilmezler...
Bu yüzden yukarıya koydum bayrağı. Dünyadaki bütün IKEA mağazaları aynı konsept ile yapılır ve İsveç bayrağının renklerini ve şeklini taşır.
Istanbul da, Türkiye de insan ister, istemez ukala öğretmen durumuna düşüyor... Bu da hoş birşey değil ama dayanamıyorsun...
Mesela bir Amerikan Şirketi olan Remax ın bir elemanı sanki bir Amerikalı gibi gözüküyor, sen görünüşünden zannediyorsun ki, adam ağzını açınca aksansız Amerikanca konuşacak. Adam ama İngilizce bilmiyor ve has be has Türk. Niye peki bir Amerikalı gibi gözükmesi gerektiğini düşünüyor, onu bilemiyoruz tabii...
İsveç e dönelim. Konu bu idi. Elektrolux bir İsveç markası. Oldukça fazla elektrikli ürününü gördüm piyasada.
Hatta meşhur 'Schwedenbitter' i bile Türkler bulup, ithal etmişler, buna da şaşırdım...
'Schwedenbitter' almanca bir kelime İsveçcesini bilmiyorum bu ilacın. Bu bir kocakarı ilacı sanırım. Bitkisel bir kocakarı ilacı. Türkçesini hatırlamıyorum şu anda ama bayağı bir şaşırdığımı hatırlıyorum reklamını gördüğümde... Istanbul da bu havada pek 'isveç acısı' na insanın ihtiyacı olacağını sanmam ama belki IKEA da yenen yemeklerden sonra, uyum olsun diye...:-)

Helsingborg takımının ismini daha evvel duymamıştım. Ama duyduğum iyi oldu, haritaya baktım. Nufüsü 100.000 in üzerinde olan Kopenhag ve Malmö ye yakın bir yer. İsveç in güneyinde kıta Avrupası na yakın bir yerde bir liman şehri. Güzel bir şehre benziyor.

Istanbul dan çok farklı bir yer olduğu kesin. Bir de şunu yazmak istiyorum, Danimarka ve Avusturya gibi küçük ülkelerin dışında bir çizgi izliyor İsveç sanki. İsveç bu iki ülkeden daha büyük. Komşusu Norveç ten de farklı bir çizgisi var bence... Norveç biliyorsunuz A.B. de değil ve oldukça muhafazakar bir çizgisi olan bir ülke... Vahşi Batı Teksas onları kendilerine benzetmiş anladığım kadarı ile eski S.S.C.B. korkusunun da etkisi ile... :-)
Söyleyeceğim o ki, İsveç liler aslında birçok konuda bence zekice davranıyorlar... Kendilerine özgü bir çizgileri var. Küreselleşmede ön safhada gözüküyorlar. Bu bilimsel bir yazı değil, sadece benim penceremden gözüken... Mesela köprüde de (Boğaziçi Köprüsü) mavi, sarı bir otobüs görüyorum şu anda 'Avrupa' dan, 'Asya' ya geçen...
Bu arada Fanatik Fenerbahçe için 'O bir Avrupalı' diye başlık atmıştı internette. İlginçti bence. Aslında meşhur üç Istanbul takımları içerisinde tek Asyalı olan (coğrafi olarak) Fenerbahçe. Önemli olan Asyalı veya Avrupalı olmak değil, önemli olan başarılı olmak. Türk halkı birçok konuda bence boş bir Avrupa hayranlığı içerisinde...Ama bunun tam tersi de doğru değil. Yani boş bir Avrupa düşmanlığı da tabii ki doğru olmaz... Ama bilgi, merak eksik olunca insanlar klişelere (basmakalıp görüşlere) sarılmak zorunda bırakılıyor....
***
10 Kasım 2007, İsveç II

İsveç ile ilgili eklemek istediğim şeyler var. Mesela H&M de bir İsveç firması. Ericson zaten biliniyor bu ülkede yeterince. H&M in konsepti ile IKEA nın konsepti arasında benzerlik var bence... Ucuz ama güzel ve herkes için... C&A Hollanda menşeili bir firma bildiğim kadarı ile ve H&M kadar zevkli şeyler ürettiğini hiç görmedim...
Bu konuların üzerinde ayrı, ayrı durmak gerekir. Türkler Avrupa yı hep bir marka, hep kendi iç çekişmelerinin bir uzantısı gibi görüyorlar. Yanlış.Ticareti de kapsayan demokratikleşmeyi getiren bir tür kapitalizmi hala hiç anlayamadılar aptal Türkler... Hala kendi aralarında göstermelik bir övünç kaynağı şeklinde görmeye çalışıyorlar Avrupa yı... Bu zamanda 16.yy mantığı...
İstinye Park mesela boş ve hoş bir çaba... Tamamen gereksiz bir alışveriş merkezi daha... 'Neyi, nerden kaç paraya getirtir, kaç paraya satarım ?' Türkiye de adaletli bir ekonomik gelişmeden veya zekice yapılan bir ulusal gelişmeden söz edilemez... Ulusal planlama yok bir kere. Tarım da bile yok, ki en önemli alan...

Yine konuya dönelim. Mesela evinizin elektrikli aletleri Elektrolux olsun, mobilyalar IKEA, kıyafetler de H&M, cep telefonunuz da Ericson. Hatta müziğiniz de ABBA. (veya Roxette, Cardigans...) Hİç farkında olmadan, hiç gidip, görmediğiniz bir ülkenin malları ile yaşıyorsunuz bir anda...
Zaten herşey Çin malı diyeceksiniz ve Çin i de görüp, gezdiğimiz yok... Çin ama nufüsü çok büyük olan bir ülke. İsveç in nufüsü 9,5 milyon sanırım... IKEA ve H&M konseptlerini bence ticari açıdan takdir etmek gerekir... (Bu arada eklemek istediğim birşey daha var, İsveç bir krallık.)
***
Ayrıca bu ülkenin gazetelerinde öyle bir hava estiriliyor ki, sanki ulus olamayan Türkiye, 'liberal' 'olaraktana' hemen küresel sermaye ile 'kucaklaşıp', 'can,ciğer' olup, 'taze para' ile ilerleyecek ve sonsuza dek mutlu, mutlu yaşayacak... Keh keh. Aynı masallarda olduğu gibi...
Çok önemli bir süreci atladı Türkiye ve onun da kolay, kolay bir telafisi yok...

29 Ekim 2007 Cumhuriyet Bayramı

Bu sene gerçekten güzel bir şekilde kutlandı Cumhuriyet Bayramı. Ortaköy den Beşiktaş a büyük kalabalık hemencecik geliverdik. Benim gibi bir tembel bile yolun yorgunluğunu hissetmedi, ki hastaydım ve bütün gün de yorulmuştum. Ama güzeldi. Çok güzeldi, o kadar genç, pırıl,pırıl insanları birarada görmek. Ben Istanbul da ilk defa bir yürüyüşe katılıyorum aslında. Gençliğimde Viyana Üniversitesi nden itibaren başlayıp Hofburg ta biten hiç bir yürüyüşü kaçırmazdım. Dünkü meşaleler bana biraz da 'Lichtermeer' diye aklımda kalmış olan Viyana da yabancı düşmanlığına karşı yapılmış olan büyük bir yürüyüşü hatırlattı optik olarak. Yoksa bu yürüyüşün amacı çok daha önemli bence. Kendisine haksızlık yapılan bir ulusun tepkisi bu. Hem Cumhuriyeti kutlamak, hem de "Yeter artık!' demek istiyor insanlar. 'Uyumuyoruz!', 'Herşeyin farkındayız!' demek istiyor insanlar... Haklılar da.
Istanbul da her tarafta kürt olduğunu bildiğimiz insanlar var. Onlara ötekilerden farklı davranılmıyor. Halbuki biz Hakkari ye gidince kurşuna dizilme tehlikesi ile karşı karşıyayız. Böyle birşey olabilir mi? Beşiktaş tan yürüye, yürüye Hakkari ye de gidilir. Memleket memleket davasına inananlarındır. Türk, kürt, arap, laz, çingene, rum, yahudi,hiristiyan, müslüman farketmez. Osmanlı nın torunları ırkçılığın yaratıldığı, uygulandığı ve halen de politik amaçlı olarak kullanıldığı bir kıtadan kendilerini ayrı görmelidirler. Irkçılık, aşırı milliyetçilik toplumların yapısını bozar. Bu yüzden Avrupa kendinde fokur, fokur kaynayan bu özellikleri bir yandan bastırmaya çalışırken, başka toplumlarda da kıvılcım buldu mu hemen benzini uzatmaktadır, etnik ayrımcılık yaratmaya çalışmaktadır. Afrika ya bakın! Yugoslavya ya ve Irak a bakın! (Ayrıca bu ikisi de eski Osmanlı coğrafyası değil midir ? Hallerine bakın, hala paylaşılamadılar. Hala sürünüyorlar... Özgür mü oldular şimdi? Bağımsız? Hahaha! Farklılıklara rağmen birliğini koruyan güçlü olur, yoksa bir çuval incir berbat olur :)

...

Beşiktaş Belediye Başkanı İsmail Ünal ın konuşması da çok güzeldi. Uzun değildi. Gerekeni söylüyordu. Bir kelime eksik, bir kelime fazla değildi.
Hava sıcaktı, yağmur yağmadı, meşaleler çok güzel gözüküyorlardı.
İnanılmaz bir havai fişeği gösterisi yapıldı. Ben hayatımda böyle birşey görmedim...
Uzun ve yoğundu. Çırağan ın bahçesinden içeriye baktık. Çırağan ın arkasında havai fişekleri de daha bir güzel gözüküyordu sanki.

Yine Belcika

Bu blogda Belcika ya kendi sandığımdan daha çok gitmişim. Van Gogh un hayatını okurken mecburen Borinage a gitmişiz.
Bu arada aşağıdaki serzenişlere eklenilmesi gereken şeyler var. Hollanda nın en güneyi EU tarafından özel bir bölge olarak belirlendi oraya sınırı olan öteki ulus devletler ile birlikte... Bu tabii güzel bir proje. Bu EU nun mantikli projelerinden bir tanesi.
Ama Türkiye ile çok fark var arada bu konuda... Türkiye deki insanlar barışın gücünü ve kıymetini anlamıyorlar bazen. Kürtler kendi dillerinde konuştular Osmanlı da senelerce. Bu demek değildir ki kalkıp komşunu öldüreceksin.
Irak tan kaçan kürtler hep Türkiye ye sığındı daha sonra. Türk pasaportu olmasa ellerinde, kim onları adam yerine koyacaktı ? Irak pasaportu ile nereye kadar gideceklerdi ? Irak ın hali ortada. Talabani, Barzani gibiler olmasa 'özgür Irak' projesi harekete geçirilebilir miydi?
Osmanlı nın eski kaynaşmış coğrafyasını A.B. ile başarmayı hedefliyor Avrupa... Ama bu kaynaşmaya doğru giden yol eski savaşlar üzerinden geçti.
Avrupa yı Avrupa yapan şeylerden bir tanesi Asya ve Afrika yı sömürgeleştirmeye çalışmak kadar kendi aralarında sürdürdükleri inanılmaz savaşlardır... Brüksel in AB projesinin başkenti olması tesadüf değil. Çünkü en başından beri 'Germenlerin' ve 'Romalıların' barış içerisinde yaşaması A.B. projesinin lehinedir.
Valonlar Fransızca konuşuyor, Flamanlar Hollandaca ya benzer bir dil konuşuyor. Hollandaca Almanca ya benzeyen bir dil, ama ulus olarak kendilerini Almanya ile ilişkilendirmiyorlar.
Belçika bütün bu savaşları bilen, bunların acısını çekmiş bir ülkedir. Daha büyük bir birlik için eski düşmanlıkları aşmak gerekir, bunu herkes bilir. Avrupalılar inanılmaz iddiacıdırler ufak kimlik farklılıkları konusunda... Ben bunu doğru bulmuyorum. Avrupa Türkiye üzerinde ukalalık yaparken haklı olarak kendinden yola çıkıyor. Belçika da mesela 3 tane resmi dil var, İsviçre de 4. Daha evvel Osmanli da cok dillilik varken, Avrupa böyle problemler yüzünden yüzyillarini bosa harcadi. Hatalarini anladi ve tamir etti. Simdi tabii dünyaya kafa tutuyor. Karşısındakilerin psikolojik gelişmemişliğine oynuyor ve başarılı oluyor. Avrupa lılar ne kadar kendi aralarında anlaşamasalar da, bunu başkalarının koz olarak kullanmasına izin vermeyecek kadar zeki insanlardır. Daha doğrusu bunu zamanla öğrendiler. Çok da zor süreçlerden sonra öğrendiler.
Çok ciddi bir şekilde de savaştılar tarih boyunca bu dil problemi yüzünden. Türkiye de tek bir resmi dil vardır. Öteki türlü çok zengin ve psikolojik olarak gelişmiş olmak gerekir. Şimdi Valonlar ve Flamanlar Türkler ve Kürtler gibi değildir. Karşılaştırma yapılamaz. Çok farklı tarihi süreçler bunlar. Ama işte olaylar burda tıkanıyor. Sonuçta AB ye girmeye çalısan Türkiye olunca, bütün bu farklar daha beter ortaya çıkıyor...
'Ne A.B.D., ne A.B. tam bağımsız Türkiye' sloganını ben haklı buluyorum. Her ner kadar biraz iluzyon gibi gözükse de...
Belçika da Almanca konuşan azınlık nufüsun büyük bir bölümü olmadığı halde Almanca resmi dil imiş Belçika da. Tabii kaç yılından itibaren diye sormak lazım. (Avusturya da mesela Slovenlere kendi dillerinde tabela bile yasak ama nedense Türkiye deki haklar icin pek hassaslar...)
Dil problemi şu anda Istanbul da aşılmış gözüküyor. Otobüslerde bağıra, bağıra konuşan kişiler duyuyorum.

Belçika da polis ve Türk göstericiler

Bugünkü Cumhuriyet te okuduğumuz bir yazı dikkatimizi çekti. Gerçi biz bu konuda zaten doluyuz, onun için en ufak bir damla taşmamıza sebep oluyor.
Avrupa da kamuoyu kandırılıyor. Yani insanların kendi fikirlerini oluşturmaları önleniyor. Tabii ki de herkes Türklerin ne kadar haklı olduğunu anlayacak ve onları destekleyecek şeklinde bir beklentim yok, zaten böyle birşey beklenmez, saçmalık olur, ama Türk karşıtı yürütülen kampanya inanılmaz boyutlarda... Yani olay kürtlere destek vermekten cok, Türk karşıtlığı üzerine kurulmuş durumda.
Yani bir insan Türk de olmasa, sadece gerçeği seven bir insan olsa da (philosophie), yaratılan amaçlı ve suni manzara karşısında birşeyler söyleme ihtiyacı hisseder. Ama eğer Türk ise hakkı yoktur. Çünkü taraflıdır Avrupa lılar için.
Avrupa yüzyıllardır kendi fakirliğine, kendi geri kalmışlığına karşı savaştı. Bu savaş onlara önce Afrika ve Asya nın hammaddelerini yağmalamayı, daha sonra rasyonal bir şekilde kullanmayı öğretti onlara. Bu yüzden Avrupa nın 'dost' ve 'düşman' defteri çok eskidir... Aşağılık kompleksleri ve korkuları çok derinlere gitmektedir. Şu anda rasyonal bir sebep olmasa da, bu duygusal kitten yola çıkarak davranıyorlar, ki bu bence üzücü ve birkaç adım fazla ileriye gitmiş oluyorlar.

***
Bu arada Türklerin yürüyüşlerinde hep erkekler oluyor. Sadece erkeklerin yürümesi yeterli değildir. Bütün bir halk yürümeli. Yani kadın, çocuk, yaşlı barışçıl bir ortamda yürümeli ve medenice PKK vahşetini protesto edebilmelidir. Türk halkını böyle bir haktan men etmek, radikalleşmeye yol açabilir. Ki zaten bunu isteyenler var...Sonuçta silah ticaretinden ve PKK ile yapılan savaştan kimin kazançlı çıktığı bellidir. Savaşta iki tarafta kaybeder, bir üçüncü zengin olur genellikle...

***
Çook uzun zaman evvel okuduğum bir şeyi hiç unutamıyorum. Düşünün koskoca Afrika kıtasının parasal zenginligi İsviçre den daha az. Bu olacak şey mi? Bir düşünün!
Sonuçta koskoca kıta Afrika elmaslarıyla, bütün hammadde kaynakları ile İsviçre gibi dağlık ve bütün tarihi boyunca açlık ve kıtlık çekmiş ufak bir yerden daha az zengin ise, bunda ders çıkartılacak çok şeyler vardır...
İsviçre şu anda dünyanın en zengin ülkelerinden bir tanesidir, ama bu zenginlik nasıl inşa edildi ? Bu soruyu sormak gerekir... Ve tabii Afrika lıların inanılmaz aptallığı söz konusudur burda. Yani hiçbir zaman 'zavallı' Afrikalılar, 'kötü' Avrupalılar masalına oynamak istemem, Avrupalıların devamlı yaptığı gibi 'kötü' Türkler, 'zavallı' Kürtler masalı gibi... Çünkü bunlar gerçekçi şeyler değiller. Avrupa basını ve politikacıları da kendi halklarını aptal görüyorlar ve sokaktaki adamın duygusal, bireysel dünyasının üzerinden aslında hakkında hiçbir şey bilmediği şeyler üzerine görüş sahibi olmasını sağlıyorlar. Bunu bilgi ile değil belli duygusal şemaları kullanarak yapıyorlar. Mesela en yaygını da 'Kurban' profili... Yani bir topluluğu bilerek kurban olarak gösteriyorlar... Halbuki kendileri kurban ve katil arasında çok fark olmadığını çok iyi biliyorlar...

Aynı şeyin Belçika için daha az söz konusu olduğunu düşünmüyorum, ki Belçika coğrafyasını ve tarihini o kadar iyi bilmediğim halde. Belçika Afrika nın sömürüsünden pay almış ve hala da orda sömürücülük oynamaya çalışan bir ülke. Yani Belçika dan da öteki Avrupa ülkelerinde gördüğümüz kadar Asya ve Afrika düşmanı olmaları beklenir.
Avrupalılar için Türkler, Çinliler gibi Asya nın başa bela halklarındandır... Assimile edilemezler... Avrupalılara göre kalabalıktırlar ve onlarla mücadele edilmesi gerekir her türlü yoldan... Tabii ki bunlar eski zihniyetler idi ama yenilerine bir şekilde sızdığını görüyoruz.